... αναδημοσίευση από το www.ertnews.gr ...
Προφανώς όσα είχαν συνεχή φροντίδα από τους ιδιοκτήτες τους και σε ορισμένες περιπτώσεις από το δημόσιο, γιατί εντοπίσαμε αρκετά που στεγάζουν δημόσιες υπηρεσίες, βρίσκονται σε καλύτερες μοίρα από άλλες. Αν και οι εικόνες που καταγράψαμε είναι στο λεκανοπέδιο της Αττικής, κατ' αναλογία υπάρχουν και σε άλλα μεγάλα αστικά κέντρα της χώρας.
Ναι λοιπόν στέκουν αγέρωχα κοροϊδεύουν το χρόνο και βλέπει οπτική αντίθεση με την κυρίαρχη πολεοδομική εικόνα της πόλης.
Σε ορισμένες περιοχές που βρίσκονται υπό αξιοποίηση (ο όρος ερμηνεύεται διαφορετικά από πολλούς και είναι επόμενο γιατί επιφέρει αλλαγές – όχι πάντα ευπρόσδεκτες - στη μέχρι τώρα ζωή των περιοχών αυτών) εμφανισιακά τουλάχιστον τα κτίσματα αυτά αναπαλαιώνονται και αναβαθμίζονται. Αλλού που αυτό δεν είναι εφικτό περιμένουν τη σειρά τους για να γίνουν παρελθόν.
Τα πιο πολλά χτίστηκαν στις δεκαετίες της μεσοπολεμικής εποχής των δεκαετιών 1920-1930 και κάποια ακολούθησαν τα πρώτα μεταπολεμικά χρόνια και μία προσεκτική ματιά μας κάνει να αντιληφθούμε τα αρχιτεκτονικά γούστα και τις επιλογές κάθε εποχής.
Δεν είναι μόνο η εξωτερική τους εικόνα, καθώς αρκετά είχαν μεγάλες εσωτερικές αυλές και φυσικά σε αντίθεση με τις μέρες μας δεν υπήρχε η ανάγκη για πυλωτές και πάρκινγκ.
Βλέπετε ήταν οι εποχές των χωμάτινων δρόμων, των πεζοδρομίων με αρκετά δένδρα, της γειτονικής αλάνας, του πλανόδιου πωλητή, του γαλατά, αλλά και των απογευματινών συζητήσεων με τους γείτονες στις καρέκλες που έβγαιναν μπροστά από τις κεντρικές πόρτες. Τότε οι γείτονες γνωρίζοντας, ενώ στις σημερινές πολυκατοικίες δεν είναι ο γενικός κανόνας. Τότε μύριζε ο βασιλικός στα μπαλκόνια και τα παράθυρα, ενώ σήμερα μυρίζουν τα αρωματικά κεριά στο σαλόνι.
Οι συντελεστές δόμησης επέτρεπαν να βλέπεις τον ουρανό, ενώ σε περιοχές που σήμερα είναι προαστιακά της Αθήνας, αρκετά «σηκώθηκαν», μέσα σε μία νύχτα με συλλογική εργασία κατοίκων της περιοχής, για να παρακάμψουν τους περιορισμούς των νόμων. Βλέπετε την προσέλευση εγχώριου εργατικού δυναμικού από την επαρχία, μετά τη λήξη του Β' Παγκοσμίου πολέμου, αλλά και το προγενέστερο ρεύμα Μικρασιατών προσφύγων, οδήγησε σε εκρηκτικές ανάγκες στέγασης, που το χαμηλό βαλάντιο δεν μπορούσε να ικανοποιήσει διαφορετικά. Όταν έμπαινε στέγη το αυθαίρετο δεν μπορούσε να κατεδαφιστεί. Έτσι ξεκίνησαν οι ελληνικές «φαβέλες» της δεκαετίας του 1950, για να μετεξελιχτούν σε σύγχρονες πόλεις.
Τις ελλείψεις αυτές σε υποδομές και πολεοδομικά σχέδια, διαχρονικά τις πλήρωσαν ακριβώς σε διάφορες εποχές, δυστυχώς με κόστος ανθρώπινες ζωές, από τα πιόχαρτα που έπιαναν φωτιά από τα μαγκάλια, από τις πλημμύρες , από τους σεισμούς , από τις εκρήξεις και τις δονήσεις που τις συνόδευαν από κοντινά ανθρακωρυχεία ( πχ στην Ανθούπολη στο Περιστέρι ).
...εδώ για χρόνια στεγάζονταν το 2ο Λύκειο Αθήνας...
Στις φωτοσβήσαμε τα εμπορικά σήματα των δραστηριοτήτων, όπου αυτές στεγάζονται, τα ονόματα των οδών, τα νούμερα, καθώς και τις πινακίδες των αυτοκινήτων. Σημασία δεν έχει σε ποια σημεία του λεκανοπεδίου βρίσκονται, αλλά το ότι ακόμα υπάρχουν, φαίνεται οπτική αντίθεση με τα τσιμεντένια μεγαθήρια που βρίσκονται δίπλα τους , θυμίζοντάς μας ότι η πόλη ήταν πολύ διαφορετική από αυτή που βλέπουμε σήμερα.
Έρευνα & φωτο: Νάσος Μπράτσος
Σχετικά θέματα
«Παρείσακτοι» από άλλες εποχές στο αστικό περιβάλλον (φωτορεπορτάζ)
«Παρείσακτοι» από άλλες εποχές στο αστικό περιβάλλον Β' μέρος (φωτορεπορτάζ)
«Παρείσακτοι» από άλλες εποχές στο αστικό περιβάλλον Γ΄μέρος (φωτορεπορτάζ)
