...αναδημοσίευση από το www.ertnews.gr...
Στην παγκόσμια ιστορία του αθλητισμού και σε όλα τα σπορ, πάντα υπάρχουν αναδείξεις αθλητών που μέσα από τις δυσκολίες της καθημερινότητας βγαίνουν επιδόσεις παγκόσμιας αναγνώρισης.
Από το νερουλά του Αμαρουσίου και την Ολυμπιονίκη Σπύρο Λούη, έως τους Αφρικανούς δρομείς που έτρεχαν ξυπόλητοι για να πάνε στο σχολείο σε κάποιο γειτονικό χωριό, έως τον εργάτη στο εργοστάσιο του Κεραμεικού Νίκο Γόδα και τον μεροκαματιάρη Ανδρέα Μουράτη, έως τον διεθνούς. αναγνώρισης ποδοσφαιριστή των ημερών μας Σάντιο Μανέ που έπαιζε στα χώματα με γκρέιπφρουτ λόγω έλλειψης μπάλας, ή τον τροπαιούχο του Μουντιάλ του 2022 Άνχελ Ντι Μαρία που πριν γίνει ποδοσφαιριστής διεθνούς κλάσης βοηθούσε τον ανθρακωρυχό πατέρα του για να ζήσει η οικογένεια. Και πολλοί άλλοι όπως ο τότε 17χρονος Νέστορι Ιρανκούντα (και Μουντιαλικός με την Αυστραλία το 2026) που από το στρατόπεδο προσφυγών της Τανζανίας και με γονείς από το Μπουρούντι, βρέθηκε στην Αυστραλία και μετά στη Μπάγερν Μονάχου.
Γυρνάμε στον Τομμυ Φαρ και τονίζουμε ότι στην εποχή του Μεσοπολέμου η πυγμαχία ήταν πολύ δημοφιλές άθλημα, συγκέντρωνε χιλιάδες θεατές και φυσικά γύρω από τη δημοφιλία της και η ανάλογη οικονομική δραστηριότητα. Αυτό δεν πρέπει να ξεχάσουμε καθώς είναι ο ακρογωνιαίος λίθος γύρω από τον οποίο κινούνται όλα.
