...αναδημοσίευση από το www.ertnews.gr...
Ο Βασίλειος Ζάχος αγωνίστηκε στον Αετό Άρτας, στη μεταπολεμική περίοδο, αλλά και όταν αυτός συγχωνεύτηκε με άλλους συλλόγους και φτιάχτηκε η Αναγέννηση Άρτας, την υπηρέτησε στην πορεία της που την έκανε γνωστή στο πανελλήνιο.
Ποδοσφαιρικός «αποστάτης» από την οικογενειακή ποδοσφαιρική παράδοση, βρέθηκε στον αγωνιστικό χώρο στα τοπικά ντέρμπι, αντίπαλος με τον σύλλογο που παραδοσιακά στήριζε και αγωνίζονταν σε αυτόν, το οικογενειακό του περιβάλλον.
Ο Βασίλειος Ζάχος μας έκανε την τιμή να μοιραστεί μαζί μας τις αναμνήσεις του, μιλώντας στο www.ertnews.gr.
-Ποτε γεννηθήκατε και ποια ήταν η σχέση της οικογένειάς σας με το ποδόσφαιρο;
-«Γεννήθηκα το 1942 και τόσο ο πατέρας μου, όσο και τα δύο μου αδέρφια ο Νίκος και ο Αποστόλης, επτά και οκτώ χρόνια μεγαλύτεροι από εμένα, θα έλεγα ότι αποτελούσαμε μία οικογένεια που γεννήθηκε μέσα στο γήπεδο. Κυριολεκτικά γιατί η γειτονιά μας, των Αγίων Αποστόλων στην Άρτα ήταν πολύ κοντά στο γήπεδο και ποδόσφαιρο παίξαμε όλοι μας, πατέρας και παιδιά».
-Ακολουθήσατε την οικογενειακή παράδοση και στην σωματειακή ένταξη;
-«Όχι εγώ ήμουν ο μόνος που δεν ακολούθησα την οικογενειακή παράδοση και δεν αγωνίστηκα στον Παναμβρακικό όπως ο πατέρας και τα αδέρφια μου, γιατί έπαιξα στον Αετό Άρτας.
Εκεί με πήρε από το χέρι και με πήγε ένας συμμαθητής μου να κάνω δελτίο, όταν ήμουν μαθητής της έκτης τάξης στο δημοτικό σχολείο. Η πρώτη μου επίσημη συμμετοχή σε αγώνα έγινε σε ηλικία 16 ετών, ήταν εκτός έδρας με τη Νικόπολη Πρέβεζας, που νικήσαμε 2-1 και έβαλα το νικητήριο γκολ».
-Ποια ήταν τα χρώματα των ομάδων της Άρτας;
-«Ο Παναμβρακικός είχε χρώματα μπλε-άσπρο, ο Αετός πράσινο άσπρο και ο Ολυμπιακός Άρτας ερυθρόλευκα. Και οι τρεις ομάδες της Άρτας έπαιζαν στο ίδιο γήπεδο και μοιράζονταν τις μέρες των προπονήσεων. Τα γήπεδα της εποχής ήταν όλα ξερά».
-Ποια ήταν η προσέλευση θεατών εκείνα τα χρόνια στις συγκεκριμένες διοργανώσεις;
-«”Δεν λέγεται” η προσέλευση. Μάλιστα στα ντέρμπι του Παναμβρακικού με τον Αετό έρχονταν όχι μόνο όλη η πόλη της Άρτας, αλλά και όλη η Ήπειρος θα έλεγα, από τα Γιάννενα, την Φιλιππιάδα, ακόμα και από το Αγρίνιο για να δουν τον αγώνα. Και οι δρόμοι εκείνη την εποχή δεν ήταν όπως στις μέρες μας, ήταν κουραστικό ταξίδι, αλλά οι εκδρομείς που ήθελαν να ευχαριστηθούν ποδόσφαιρο δεν το λογάριαζαν».
-Πόσο καιρό αγωνιστήκατε στον Αετό Άρτας;
-«Στο Αετό έπαιξα έως το 1959-60 που έγινε η συγχώνευση ομάδων και δημιουργήθηκε η Αναγέννηση Άρτας στην οποία αγωνίστηκα έως το 1968. Πέτυχα μάλιστα το πρώτο επίσημο γκολ της Αναγέννησης σε αγώνα με την Κέρκυρα, όπου κερδίσαμε με 2-0».
-Ήταν τοπική ποδοσφαιρική διοργάνωση, πρωτάθλημα μόνο για ομάδες της Άρτας;
-«Το πρωτάθλημα της περιοχής περιλάμβανε ομάδες από την Άρτα, τα Γιάννενα (Ατρόμητος Ιωαννίνων, Αβέρωφ Ιωαννίνων, Ολυμπιακός Ιωαννίνων, δύο ομάδες από την Πρέβεζα, από την Φιλιππιάδα, από την Λευκάδα, κλπ έπιανε δηλαδή μία ευρύτερη περιοχή».
-Έδιναν το παρόν οι φίλαθλοι στους εκτός έδρας αγώνες;
-«Οι εκδρομές για τα εκτός έδρας παιχνίδια ήταν μαζικές σε συμμετοχή να σκεφτείτε ότι Άρτα – Γιάννενα, περίπου 60χλμ απόσταση, με τον δρόμο της εποχής χρειάζονταν δύο-τρεις ώρες για να φτάσεις. Σε όλες τις περιπτώσεις εκδρομείς φίλαθλοι, έδιναν το παρόν κάνοντας το ποδόσφαιρο γιορτή».
-Ποδόσφαιρο αλάνας, με πιτσιρικαρία στις γειτονιές και αυτοσχέδιες άτυπες ομάδες, υπήρχε;
-«Και βέβαια στις αλάνες και στις γειτονιές, εκεί μάθαμε μπάλα, τότε δεν υπήρχαν υπολογιστές και κινητά, παίζαμε όλη μέρα, από το πρωί μέχρι το βράδυ».
Συνέντευξη: Nασος Μπράτσος
Πηγή φωτο & χρήσιμα στοιχεία: Αναστασία Καρρά, Κώστας Μπανιάς, τους οποίους και ευχαριστούμε
