Σάββατο, 12 Μαρτίου 2016

Από τα αλώνια στα σαλόνια, αλλά και αντιστρόφως…




...αναδημοσίευση από το www.ert.gr...

Aφορμή για να αποτυπωθούν αυτές οι σκέψεις, ήταν ένας αγώνας μπάσκετ στην απόμακρη από τα φώτα της δημοσιότητας Γ΄ Εθνική κατηγορία του μπάσκετ ανδρών, μεταξύ δύο ομάδων που έχουν γράψει τη δικιά τους ιστορία στο άθλημα και συνεχίζουν, φιλοδοξώντας να προσθέσουν νέες σελίδες.

Σάββατο βράδυ, 12 Μαρτίου 2016 και στο κλειστό γήπεδο του Αγίου Θωμά , ο γηπεδούχος Γ.Σ. Αμαρουσίου, υποδέχονταν σε ένα παιχνίδι με σημαντική βαθμολογική σημασία τον Α. Ο.  Τρίτων.


Στον αθλητισμό δεν χωράνε λογικές του τύπου περασμένα μεγαλεία και διηγώντας τα να κλαις, ούτε και υπερφίαλοι στόχοι που δεν πατάνε σε σταθερές βάσεις και προγραμματισμό.
Μερικές φορές αρκεί να παρακολουθήσει κανείς έναν αγώνα για να το επιβεβαιώσει.

Για παράδειγμα το Μαρούσι στο μπάσκετ μπορεί να έχει πραγματοποιήσει λαμπρή ευρωπαϊκή πορεία, με αποκορύφωμα την κατάκτηση του κυπέλλου Σαπόρτα το 2001, καθώς και απολύτως επιτυχή πορεία στις εγχώριες διοργανώσεις, αλλά και αρκετά χρόνια πριν, ήταν μία παραγωγική κυψέλη του μπάσκετ, αρκεί να θυμίσουμε την εποχή του διεθνή Δημήτρη Φωσσέ, που ήταν από τις σημαίες του συλλόγου. Συνέδεσε το όνομά του με την άνοδο του συλλόγου στην Α΄ Εθνική και την έξοδό του στο Κύπελλο Κόρατς στα τέλη της δεκαετίας του '70.


Σήμερα διεκδικεί την επάνοδό του στη Β΄ Εθνική κατηγορία, από την οποία υποβιβάστηκε πέρυσι και μας θυμίζει ότι όλα τα πράγματα στη ζωή κάνουν τους κύκλους τους από την ακμή στην παρακμή, αλλά και αντιστρόφως.
Αρκεί να δει κανείς τα επιτεύγματα της ομάδας, που τα θυμίζουν σημαιάκια στην οροφή του κλειστού γηπέδου στον Άγιο Θωμά.
Ο Τρίτωνας (περυσινός πρωταθλητής Α΄ ΕΣΚΑ) ιδρύθηκε μέσα στα δύσκολα κατοχικά χρόνια, και η ιστορική του έδρα είναι το ανοιχτό γήπεδο στην παιδική χαρά στα Σεπόλια, όπου έκανε και τα πρώτα του βήματα ο Αντετοκούμπο (το επισκέφτηκε πριν λίγους μήνες) και είχε αρκετά χρόνια παρουσίες σε εθνικές κατηγορίες, θυμίζουμε την άνοδο στην Α΄ Εθνική το 1977.

Kάποτε κάποιοι "παλιοί", μου είχαν πει, αλλά δεν το έχω διασταυρώσει, ότι αρχικά ο Τρίτωνας έπαιζε ή είχε γραφεία, κοντά στην πλατεία Βικτωρίας.


Επιστρέφουμε στα Σεπόλια τότε που ήταν εποχές στη δεκαετία του ΄70, που στα ανοιχτό γήπεδο έφταναν οι τσίκνες από το γειτονικό σουβλατζίδικο (του Σερίφη το έλεγαν οι κάτοικοι της περιοχής και δεν υπάρχει πια) που από την κίνηση μπούκωνε ο εξαερισμός και η λίγδα με τους καπνούς κάθονταν στα μαλλιά του ψήστη κάνοντάς τον να μοιάζει με νεολαίο του ΄50 με μπριγιαντίνη στην απαστράπτουσα κόμη.
Η θρυλική πορεία ανόδου στην Α΄ Εθνική είχε δώσει δυναμική στον Τρίτωνα που μάζευε κόσμο και ήταν το πρώτο όνομα μετά από ΟΣΦΠ, ΠΑΟ, ΑΕΚ, στα σχολεία της ευρύτερης περιοχής, όπου η δημοφιλία του μεταξύ των μαθητών ήταν πρωτόγνωρη. Ακολούθησαν αρκετά «πέτρινα χρόνια» στις τοπικές κατηγορίες.


Το Σάββατο 12/3/2016 οι δύο ομάδες αγωνίστηκαν στο Μαρούσι στα πλαίσια της Γ΄ Εθνικής κατηγορίας και κέρδισε το Μαρούσι μετά από έναν περιπετειώδη αγώνα, παρουσία πολυάριθμων φίλων και των δύο ομάδων.
Τα δεκάλεπτα  16-17, 34-30, 47-47, 65-57.
Πάντως πριν την περίπου 45λεπτη διακοπή 3.20 πριν το τέλος, το μάτς ήταν θρίλερ με 53-50 στα τελευταία πέντε λεπτά, και 53-52 στο 4.32, για να φτάσουμε στο 59-52 στο 3.20.
Μετά μίλησε η έδρα και το Μαρούσι πήρε τη νίκη.



Η παρουσία των φίλων των δύο ομάδων, σε εποχές που ο πάλαι ποτέ «συνοικιακός» χαρακτήρας των ομάδων έχει παρέλθει μάλλον ανεπιστρεπτί, δείχνει ότι υπάρχει ζωή και πέρα από τους μεγάλους «εμπορικούς συλλόγους».
Αυτό γιατί σε μεγάλο βαθμό οι νέες συσπειρώσεις γίνονται από τις υποδομές, μικροί αθλητές, γονείς, φίλοι, κλπ, τομέας που στο παρελθόν δεν είχε την ακμή που έχει σήμερα, ήταν βέβαια και τα γήπεδα λιγότερα και ανοιχτά, άρα δεν προσέλκυαν με την ίδια ευκολία που προσελκύουν σήμερα τα κλειστά, αν και οι υποδομές είναι μία μέσα (στα κλειστά) και μία έξω σε ανοιχτά.

Το βέβαιο όμως είναι ότι υπάρχει σφυγμός, άρα και (αθλητική) ζωή για να κάνει κανείς όνειρα και να προσπαθεί να τα υλοποιήσει.