...αναδημοσίευση από το www.ertnews.gr...
Όμως υπήρξαν εποχές που όσοι «μάλωναν» με τις φωτιές στα καμίνια και δάμαζαν τα μέταλλα, επιχειρούσαν να «δαμάσουν» και ποδοσφαιρικούς αντιπάλους. Ένας τέτοιος αγώνας έγινε την Πρωτοχρονιά του 1933 ανάμεσα σε ομάδες του ρεύματος του εργατικού αθλητισμού, μεταξύ της Ενώσεως Μετάλλου και της Πέρα Κλούμπ, συλλόγου με μικρασιατική προέλευση, με αγωνιστική δράση μέσα στα χρόνια της κατοχής για τη συγκέντρωση βοήθειας για συσσίτια σε φυματικούς αθλητές, με διάλυση-υποχρεωτική συγχώνευση από τη δικτατορία των συνταγματαρχών 1967-1974, όπου και χάθηκε πολύτιμο αρχειακό υλικό, αλλά και ολική της επαναφορά με την έλευση της μεταπολίτευσης. Κοσμεί με την παρουσία της και σήμερα τα αθηναϊκά ερασιτεχνικά πρωταθλήματα της ΕΠΣΑ.
Kαι οι δύο ομάδες Πέρα Κλουμπ και «Ένωσις Μετάλλου», ανήκαν οργανωτικά στην Ομοσπονδία του Εργατοαγροτικού Αθλητισμού.
Θυμίζουμε τι είχαμε γράψει για το ρεύμα του εργατικού αθλητισμού στην περίοδο του Μεσοπολέμου:
«Στο πολιτικό πεδίο σε διεθνή βάση, είχαν ήδη συγκρουστεί δύο αντιλήψεις για τον αθλητισμό. Από τη μία ένα ρεύμα που στηρίχτηκε από το σοσιαλδημοκρατικό ρεύμα της εποχής και το ρεύμα της κομμουνιστικής τρίτης διεθνούς, που αρχικά με ξεχωριστές αθλητικές οργανώσεις (μαζικές στο σημείο να συγκροτούν ομοσπονδίες και διεθνείς διοργανώσεις) και μετέπειτα με την πολιτική του λαϊκού μετώπου ενάντια στο φασισμό, συνεργαζόμενες οργανωτικά, πρέσβευαν τα ιδεώδη του αθλητισμού της χαράς και της συναδέλφωσης.
Από την άλλη Χίτλερ και Μουσολίνι, επένδυαν στον αθλητισμό για να προβάλλουν ο πρώτος την “ανωτερότητα” της Αρίας Φυλής μέσα και των αθλητικών αποτελεσμάτων και ο δεύτερος μέσω αποτελεσμάτων και αθλητικών έργων την “αποτελεσματικότητα” του φασιστικού κράτους.
Ενδιάμεσα αυτών των ρευμάτων οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις φοβούμενες τυχόν επεκτατικές βλέψεις της τότε ΕΣΣΔ, επέλεξαν τη συμμετοχή στις χιτλερικές αθλητικές διοργανώσεις, “επενδύοντας” σε έναν ισχυρό στρατιωτικά και οικονομικά σύμμαχο, που η ιστορία έδειξε ότι δεν δίστασε να τους κατακτήσει και να τους αιματοκυλήσει και τους ίδιους χωρίς οίκτο».
Για την Πέρα Κλουμπ, όπως έχουμε γράψει στο παρελθόν, ιδρύθηκε το 1880 στην Κωνσταντινούπολη και έφτασε να κατακτήσει το 1922 το πρωτάθλημα Τουρκίας. Όμως λόγω της Μικρασιατικής Καταστροφής και ενώ η ομάδα βρισκόταν σε τουρνουά στη Γαλλία, οι ποδοσφαιριστές ζήτησαν πολιτικό άσυλο φοβούμενοι να επιστρέψουν. Έτσι βρέθηκαν πρόσφυγες στην περιοχή των Αμπελοκήπων (Πανόρμου, Αλεξάνδρας, Γηροκομείο Αθηνών).
Με πρωτεργάτες τους Αντώνη Γρηγοριάδη και Καραγιάννη ιδρύθηκε το 1924 η ΠΕΡΑ ΚΛΟΥΜΠ Αθηνών. Σήμερα ο σύλλογος ανήκει στο 7ο διαμέρισμα της Αθήνας και ταλαιπωρείται χρόνια από την έλλειψη γηπέδων στην Αθήνα.
Επίσης στα μέσα Απριλίου του 1932 η Πέρα Κλουμπ (ένα χρόνο πριν τον αγώνα με του μεταλλεργάτες) είχε κάνει συνέλευση για να προσχωρίσει στην Ομοσπονδία Εργατικού Αθλητισμού.
Η ομάδα αντιμετώπιζε και ελλείψεις καθώς εκείνη την περίοδο ο αρχηγός της Καμαράδος, ήταν φυλακή (οι διώξεις της εποχής σε βάρος απεργών αλλά και με το νόμο περί ιδιώνυμου, καθώς και η αποχώρηση μερικών παλαιών παικτών που ίδρυσαν την ανεπίσημη ΑΕΚ Γηροκομείου).
Το ενδιαφέρον είναι ότι η Πέρα Κλουμπ σε αγώνα της με τον Ατρόμητο Πειραιά (ενδεχομένως Ατρόμητο Δραπετσώνας με βάση άλλες αναφορές), που επίσης ανήκε στο ρεύμα του εργατικού αθλητισμού, εμφάνισε αγωνιστική εικόνα πολλών προσπαθειών ατομισμού και όχι συντεταγμένης αθλητικής λειτουργίας, αυτό που σήμερα λέμε ότι ήθελε ο καθένας μία μπάλα μόνος του και της ασκήθηκε κριτική από τις στήλες του Νέου Ριζοσπάστη, ότι εκθέτουν το κίνημα του εργατικού αθλητισμού και πρέπει το Δ.Σ. της ομάδας «να πάρει αυστηρά μέτρα και να αποκαταστήσει τον κολλεχτιβισμό και την συνειδητή πειθαρχία σε όλες τις εκδηλώσεις τους».
Τελικά η Πέρα Κλουμπ επανήλθε στην αγωνιστική κατάσταση ενός ισχυρού σωματείου και πέρασε τον κάβο του 1932.
Στις 23 Ιουλίου 1933 διαβάζουμε στην εφημερίδα «Νέος Ριζοσπάστης», ότι η Πέρα Κλουμπ Γηροκομείου, την Τετάρτη 19 Ιουλίου, έκανε γενική συνέλευση, από όπου βγήκε αντιπρόσωπος για την συνδιάσκεψη των Σπορ, το Συνέδριο και την Αντιπολεμική Συνδιάσκεψη. Η αναφορά είναι για διοργανώσεις από την Ομοσπονδία Εργατοαγροτικού Αθλητισμού.
Επί του αγωνιστικού χώρου, στον αγώνα με τους μεταλλεργάτες, πριν γίνει η σέντρα, στους εργάτες – αθλητές μίλησε εκπρόσωπος της Ομοσπονδίας, ασκώντας κριτική στον τρόπο με τον οποίο ο «αστικός αθλητισμός» (δηλαδή ο επίσημος που προωθούσαν οι κυβερνήσεις εκείνων των χρόνων, επιχειρεί να περάσει μηνύματα μιλιταρισμού).
Αγωνιστικά η Πέρα Κλουμπ έδειξε καλύτερα στοιχεία, λογικό γιατί ήταν συγκροτημένος σύλλογος, ενώ η πρωτοεμφανιζόμενη Ένωση Μετάλλου έδειξε συνολικό παιχνίδι και είχε σε μεγάλη μέρα τον τερματοφύλακά της, όπως σημειώνει η εφημερίδα Νέος Ριζοσπάστης στις 8-1-1933. Τελικό αποτέλεσμα 3-3.
Μάλλον στη συμπαγή συλλογική συμπεριφορά των μεταλλεργατών, είχε παίξει ρόλο ο ενθουσιασμός του πρωτάρη, ενώ λίγες μέρες μετά τον αγώνα, έγινε και σύσκεψη στην ομάδα, όπου εκπρόσωπος της Ομοσπονδίας ανέλυσε τους σκοπούς της και τη δράση της.
Εκτός αυτών, εκείνες τις ημέρες έγινε και σύσκεψη ανάλογων εργατικών-αθλητικών σωματείων του Πειραιά, με στόχο την αθλητική παρέμβαση στην περιοχή και εξελέγη και περιφερειακή επιτροπή.
Μετά τον αγώνα Πέρα Κλουμπ – Ενώσεως Μετάλλου, προγραμματίστηκαν για την Κυριακή 8 Ιανουαρίου, οι αγώνες «Εργατικός Περιστερίου» εναντίον του Άρη Αγίας Ζώνης και Πέρα Κλουμπ – Εργατικού Αστέρα (Αθήνας γιατί υπήρχαν αρκετές ομάδες μα αυτό το όνομα).
Πέρασε λίγος καιρός που το Μέταλλο έπεσε σε αδράνεια και τέλος Αυγούστου σε σύσκεψη στην Αθήνα στο Μοναστηράκι με στόχο την ανασυγκρότηση της ομάδας της Ένωσης Μετάλλου, αποφασίστηκε η επανέναρξη να γίνει με την πρώτη προπόνηση να ορίζεται για τις 27-8-1933.
Το Μέταλλο το ξαναβλέπουμε σε προαναγγελία αγώνα στις 25-12-1933, με αντίπαλο την ομάδα του Φωταερίου Αθηνών.
Κρατάμε το έτος που έγιναν όλα αυτό, το 1933, γιατί ήδη από το 1930 είχαν αρχίσει συστηματικές διώξεις του συγκεκριμένου αθλητικού-ιδεολογικού ρεύματος, τόσο σε αυτό το ίδιο, όσο και συνδικάτα, αλλά και τον κύριο τροφοδότη του, το ΚΚΕ, με το νόμο 509 του Βενιζέλου, οπότε οι φυλακίσεις και οι εξορίες των χρόνων εκείνων, είχαν οργανωτικό αντίκτυπο και στις προσκείμενες ομάδες.
Φαίνεται όμως ότι ακόμα και μέσα σε δύσκολο περιβάλλον, συνέχιζαν τις (αμυντικές θα τις χαρακτηρίζαμε) προσπάθειές τους, έως την έλευση της κυβέρνησης Τσαλδάρη το 1935 που σκλήρυνε ακόμα το τοπίο και έως τη δικτατορία Μεταξά το 1936, που επέβαλε ολοκληρωτικό έλεγχο και στην αθλητική δραστηριότητα.
Έρευνα: Nάσος Μπράτσος
