Γράφαμε σε όλους τους κύκλους τους αφιερώματος – έρευνας για τους Έλληνες πρόσφυγες του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, προς την Τουρκία την Κύπρο τη Μέση Ανατολή και την Αφρική, ότι μία από τις βασικές αιτίες ήταν η πείνα.
Αναφέραμε σαν παράγοντες για την εμφάνισή της, τη διαφυγή νέων που θα μπορούσαν να εργαστούν στην αγροτική παραγωγή, προς τη Μ.Ανατολή για να υπηρετήσουν στις ένοπλες δυνάμεις, τη «φορολόγηση» σε είδος από τους κατακτητές της όποιας σοδειάς, το πλιάτσικο χωρίς όρια από τις ίδιες κατοχικές δυνάμεις, που σε ορισμένες περιπτώσεις οδήγησε σε σημαντικές κινητοποιήσεις ενάντια στην πείνα. Στα μεγάλα αστικά κέντρα κυρίως με την καθοδήγηση του ΕΑΜ, αλλά και σε πολλά άλλα σημεία της περιφέρειας.
Έτσι η πείνα ήταν σημαντικός παράγοντας ενίσχυσης του προσφυγικού ρεύματος, ειδικά σε αρκετά από τα νησιά του Αιγαίου που ή παραγωγή τους και σε κανονικές συνθήκες δεν ήταν επαρκής σε όλα τα είδη, πολύ περισσότερο κάτω από συνθήκες κατοχής.
Θυμίζουμε από το αφιέρωμά μας τα λόγια του Στέφανου Καρίμαλη: Ο κατακτητής έπεσε από την πρώτη στιγμή στη ληστεία, στη λεηλασία, σαν πεινασμένη ακρίδα και δεν άφηνε τίποτα που είχε – έστω – την παραμικρή αξία που να μην αρπάξει. Άμα συναντούσε και την παραμικρή – ας πούμε – αντίσταση, δεν δίσταζε να σκοτώνει και ανθρώπους για να προχωρεί. Όλα ήταν νόμιμα για εκείνον».
