φωτο 25 Μάρτη 2014 μετά την παρέλαση
...με αφορμή την αποφράδα επέτειο του λουκέτου στην ΕΡΤ (11/6/2013) ένα κείμενο, που με μερικές τροποποιήσεις θα περιλαμβάνεται σε ένα επόμενο βιβλίο μου. Με χρώμα συμβολικά για να «πολεμήσουμε» ακόμα και έτσι το «μαύρο»...
Σειρά της ΕΡΤ για να αναφερθούμε, με επίκεντρο τη διετία 2013-2015 και το σημαντικό πείραμα αυτοδιαχείρισης και συμπόρευσης με τους αγώνες των εργαζομένων. Διευκρινίζω ότι η αναφορά δεν θεωρώ ότι αποτελεί χρονικό των αγώνων, τόσο πριν, όσο και κατά τη διάρκεια του λουκέτου, θεωρώ ότι αυτός ο τομέας αυτός, έχει καλυφθεί με σχετική επάρκεια και δεν θα προσέφερα τίποτα. Παρουσιάζω κάποιες εμπειρίες από τα μέσα, με στόχο να διευκολύνω την προσέγγιση στο μεγάλο αυτό αγώνα, όσων τον στήριξαν και όσων ενδιαφέρονται να βγάλουν συμπεράσματα, μελετώντας και τις εσωτερικές παραμέτρους του κόσμου που συμμετείχε, αλλά και αυτών που έμειναν στο πλάι. Με την υποκειμενική μου ματιά, αλλά και τις ελλείψεις που πάντα υπάρχουν όταν αναφέρεσαι σε τόσο μεγάλες καταστάσεις. Άλλωστε δεν γράφω βιβλίο για την ΕΡΤ που εδώ αποτελεί «απλά» ένα κεφάλαιο, ασχέτως αν το βίωσα έντονα. Πρέπει όμως να δούμε το λίγο πριν και το λίγο μετά του λουκέτου για να σχηματίσουμε πιο ασφαλή εικόνα.
ΟΙ ΣΥΜΒΑΣΙΟΥΧΟΙ ΕΩΣ ΤΟ 2010
Κομβικό σημείο ήταν η μαζική απόλυση – μη ανανέωση της συντριπτικής πλειοψηφίας των συμβασιούχων στις αρχές του καλοκαιριού του 2010. Οι συμβασιούχοι είχαν σωματείο και δεν ανήκε στις δομές των δημοσιογραφικών σωματείων και της δημοσιογραφικής Ομοσπονδίας (ΠΟΕΣΥ), αφού κάλυπτε άλλες ειδικότητες. Ωστόσο είχε υπάρξει κοινός βηματισμός και παρεμβάσεις ενός μειοψηφικού τμήματος του σωματείου αυτού, με όσους ήμασταν σε άλλες ειδικότητες και προωθούσαμε (μειοψηφικά και εμείς) αντιλήψεις για κανονικές σχέσεις εργασίας με ΣΣΕ και όχι μπλοκάκια παροχής υπηρεσιών. Συστήσαμε πρωτοβουλία και κατεβαίναμε σε απεργίες και διαδηλώσεις. Όταν πλησίαζε η ώρα μηδέν για τη λήξη των συμβάσεων, είχε προκηρυχτεί για ευρύτερους λόγους και όχι για την ΕΡΤ γενική απεργία της ΓΣΕΕ. Παρά τις προφορικές προτάσεις, τις ομιλίες και τη διανομή κειμένων για συμμετοχής σε αυτήν, την ώρα που βούλιαζε η Αθήνα από κόσμο, η πλειοψηφία του σωματείου συμβασιούχων πέρασε την απόφαση ότι πρέπει να μείνουν στην ΕΡΤ και να καθίσουν στα σκαλάκια της εισόδου, απομονωμένοι από ένα κοινωνικό περιβάλλον που θα τους θεωρούσε δικό του κομμάτι, για να μην δυναμιτίσουν το «διάλογο» που έκαναν με την τότε διοίκηση της ΕΡΤ. Η συνέχεια ήταν αυτό δεν απέδωσε τίποτα και απολύθηκαν με κινητοποίηση μία ολιγόωρη συμβολική κατάληψη του πάρκινγκ της ΕΡΤ, χωρίς να έχουν ενημερώσει τα σωματεία που υπήρχαν στα ΜΜΕ και στην ΕΡΤ για να εκδηλώσουν οργανωμένα τη συμπαράστασή τους. Προσωπικά το θεωρώ στημένο «χορευτικό» για ξεκάρφωμα, από όσους είχαν πιο ιδιαίτερες επικοινωνίες και δεσμεύσεις από τα ψηλά πατώματα.
Η ΕΡΤ μετά τη μαζική αποπομπή συμβασιούχων (αλλά και τις συνεχείς κινητοποιήσεις που αυτοί έκαναν) άλλαξε τακτική). Οι επόμενες προσλήψεις γίνονταν με συμβάσεις έργου που η λήξη τους δεν συνέπιπτε χρονικά, γλιτώνοντας έτσι τόσο τα απότομα μεγάλα κενά, όσο και τις μαζικές κινητοποιήσεις, αφού «σαλαμοποιούσε» τους «μπλοκάκηδες».
ΤΟ ΠΔ ΠΑΥΛΟΠΟΥΛΟΥ
Με το ΠΔ 164 το λεγόμενο και «ΠΔ Παυλόπουλου» υπήρξε μονιμοποίηση αρκετών συμβασιούχων και στην ΕΡΤ, με προβλήματα που δημιούργησε η ΕΡΤ και το θεσμικό πλαίσιο στην αναγνώριση προϋπηρεσίας τους συνεπώς και στην ένταξή τους στα ανάλογα κλιμάκια .
Προσθέστε τις περικοπές εκείνων των χρόνων, την κατάργηση του 13ου και 14ου μισθού και συμπληρώνουμε την εικόνα. Επίσης αν και το ΠΔ ήταν του 2022 η κανονική ένταξη στο μισθολόγιο έγινε το 2006 το Νοέμβριο. Προέκυπταν διαφορές το συγκεκριμένο χρονικό διάστημα μεταξύ του ύψους της αμοιβής μας και του ποσού που θα έπρεπε να παίρναμε αν πληρωνόμασταν με τις ισχύουσες ΣΣΕ (και επιπλέον ως μπλοκάκηδες δεν παίρναμε Δώρα Χριστουγέννων, Πάσχα και επίδομα αδείας). Αυτές οι διαφορές δεν καταβλήθηκαν ποτέ και ακόμα σέρνονται στα δικαστήρια με αναβολές, αν δεν έχουν πουληθεί υπογείως. Μιλάμε πάντα για συμβασιούχους και όχι για συμβολαιούχους, όπως αποκαλούσαμε κάποιους που αμείβονταν πλουσιοπάροχα και αρκετά πάνω από τις ΣΣΕ.
Την ίδια ώρα το πάρτυ καλά κρατούσε, για να θυμίσω τη γνωστή υπόθεση της χορήγησης μπόνους χιλιάδων ευρώ σε όσους συμμετείχαν στην επιτυχή κάλυψη της Γιουροβίζιον!!
Εκείνα τα χρόνια των μνημονίων και πριν το λουκέτο ανθούσαν συντεχνιακές λογικές, παράλληλα με συμπεριφορές που είχαν ταξικό προσανατολισμό. Είχα ακούσει με τα αυτιά μου μόνιμους, παραμονές μαζικής απόλυσης συμβασιούχων, να λένε μεταξύ τους, ότι τους συμφέρει γιατί τα κενά θα καλυφθούν με υπερωρίες, άρα θα βγάλουν περισσότερα χρήματα. Τελικά πήραν το λουκέτο της ΕΡΤ στο χέρι, αλλά δεν ξέρω αν έβαλαν μυαλό.
Κυκλοφορούσαν «στερεότυπα του τύπου «οι διοικητικοί ξύνονται και χαζεύουν στον υπολογιστή», «οι τεχνικοί νομίζουν ότι είναι θεοί και όλοι κρεμόμαστε από δαύτους» και «οι δημοσιογράφοι είναι ψώνια και λένε μπούρδες». Όλα αυτά για να στοχοποιούνται από τη μία ειδικότητα οι υπόλοιπες και έτσι σε πιθανές «αξιολογήσεις» και περικοπές να την πληρώσει ο διπλανός συνάδελφος. Αυτά τα κυκλοφορούσε ένας μικρός αριθμός εργαζομένων από κάθε ειδικότητα σε βάρος των άλλων δύο σε όλους τους συνδυασμούς. Επίσης λίγοι ήμασταν όσοι πολεμούσαμε αυτές τις αντιλήψεις. Οι πολλοί μπροστά στα επιχειρήματα των δύο πλευρών, έμεναν σιωπηλοί και δεν άνοιγαν τις σκέψεις τους.
Μιλάμε για την περίοδο πριν το λουκέτο όπως υπήρχε το σχέδιο Μόσιαλου, για συρρίκνωση της ΕΡΤ και οι συμπληγάδες της εφεδρείας, της διαθεσιμότητας και των απολύσεων. Όλοι περίμεναν να εξελιχθούν και στην ΕΡΤ.
Σαφέστατα υπήρχαν τεμπέληδες, αργόμισθοι και κομματικά βύσματα όλων των αποχρώσεων, αλλά όχι στη βάση των εργαζομένων. Η δουλειά έβγαινε από τους εργαζόμενους που αμείβονταν από 800 ως 1300 ευρώ. Και υπήρχαν οι συμβάσεις των ειδικών θέσεων και δεν ξέρω πόσοι σύμβουλοι, διορισμένοι για να βολέψουν τα δικά τους παιδιά, που τρώγανε τα περισσότερα χρήματα. Και φυσικά στην προπαγάνδα έπαιξαν ρόλο και τα άλλα μέσα, τα ιδιωτικά κανάλια και εφημερίδες που έχουν συμφέρον από το γκρέμισμα της ΕΡΤ. Οι 2700 εργαζόμενοι δουλεύαμε 4 κανάλια, 7 ραδιοφωνικούς σταθμούς στην Αττική και 19 περιφερειακούς, το ίντερνετ, τη ραδιοτηλεόραση και τα μουσικά σύνολα.
Η ΠΡΟΕΤΟΙΜΑΣΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΙΘΕΣΗ ΣΤΗΝ ΕΡΤ
Απίστευτο ολίσθημα, στην πραγματικότητα ιδεολογικό μασάζ προετοιμασίας απολύσεων, σημειώθηκε στο κεντρικό δελτίο ειδήσεων της τηλεόρασης του ΑΝΤ1, το βράδυ της Δευτέρας 20 Φλεβάρη 2012, όταν σε ρεπορτάζ που ανέφερε τους χώρους που θα γίνουν απολύσεις, αναφέρθηκε και η ΕΡΤ των 7.000 εργαζομένων. Την είδηση που πέρασε από τις συσκέψεις των στελεχών του καναλιού για να μαγειρευτεί κατάλληλα, εκφώνησε η προερχόμενη από την ΕΡΤ Μαρία Χούκλη, που λογικά θα έπρεπε να γνωρίζει, αλλά και να μπορεί να διασταυρώσει ότι δεν ίσχυαν αυτοί οι αριθμοί. Μάλιστα για να εμπεδώσουμε το νούμερο, βγήκε και σε κάρτα. "Λεπτομέρεια" για τους συντάκτες όχι του ρεπορτάζ, αλλά της αμάσητης προπαγάνδας, ότι οι εργαζόμενοι στην ΕΡΤ, τότε ήταν κατά 4.000 λιγότεροι από το νούμερο που έδωσαν στη δημοσιότητα για να φτιάξει κλίμα. Τόση ξεδιαντροπιά…
Για να το εμπεδώσει και η κοινή γνώμη το επανέλαβαν και σε δύο δελτία ειδήσεων της επόμενης μέρας. Ακολούθησε ανακοίνωση από την ΠΟΣΠΕΡΤ.
ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ – ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ
Αγία Παρασκευή, 21-02-2012
Η ΠΟΣΠΕΡΤ έχει κατ’ επανάληψη ενημερώσει και τους συντάκτες που καλύπτουν το ρεπορτάζ για τα Μ.Μ.Ε αλλά και το σύνολο των Ελλήνων που αποτελούν τους χρηματοδότες της ΕΡΤ ότι εδώ και δύο χρόνια έχει προκληθεί εξ αιτίας των πολιτικών του μνημονίου δραστική μείωση στο προσωπικό με σχέση εργασίας αορίστου χρόνου αλλά και στις συμβάσεις ορισμένου χρόνου.
Σε χθεσινό κεντρικό δελτίο ειδήσεων καναλιού εθνικής εμβέλειας, που διατείνεται ότι ενημερώνει υπεύθυνα τον ελληνικό λαό και συγκεκριμένα στο θέμα για νέες απολύσεις στο στενό και ευρύτερο δημόσιο τομέα , το προσωπικό της ΕΡΤ εμφανίστηκε να είναι 7.000.
Είναι αδιανόητο και το επαναλαμβάνουμε για πολλοστή φορά, ενώ γνωρίζουμε ότι είναι μέρος του σχεδίου απαξίωσης της ΕΡΤ να παραπληροφορείται ο Έλληνας πολίτης για τα θέματα που αφορούν την δημόσια τηλεόραση και να στοχοποιείται το προσωπικό της.
Οι εργαζόμενοι στην ΕΡΤ με σύμβαση αορίστου χρόνου είναι 2.811 και οι συμβάσεις ορισμένου χρόνου που θα ανανεωθούν είναι 350 για όλες τις ειδικότητες.
Ας σημειωθεί ότι πριν ακριβώς 2 χρόνια οι υπάλληλοι της ΕΡΤ ήταν κατά 2.000 περισσότεροι.
Είναι βέβαια γνωστό ότι η δημόσια ραδιοτηλεόραση προσφέρει σε σχέση με τον αριθμό των απασχολούμενων υπαλλήλων πολλαπλάσια ραδιοφωνικά και τηλεοπτικά κανάλια από τον εγχώριο ανταγωνισμό καθώς και πλείστες άλλες υπηρεσίες και έχει από τα μικρότερα ανταποδοτικά τέλη στις χώρες της Ε.Ε.
Παρακαλούμε όσους έχουν αναλάβει να ενημερώνουν «έγκυρα» τον Έλληνα φορολογούμενο να δίνουν τα πραγματικά στοιχεία και να μην δημιουργούν εντυπώσεις. Πίσω απ’ τους αριθμούς κρύβονται ανθρώπινες ζωές και πρέπει να τις σεβόμαστε.
Η ΕΡΤ λειτουργεί με το ελάχιστο προσωπικό με αποτέλεσμα να μειώνεται συνεχώς το παραγόμενο έργο και οι αναθέσεις outsourcing να έχουν ξεπεράσει κάθε προηγούμενο. Απαιτούνται προσλήψεις τώρα.
Η ΚΑΤΑΣΥΚΟΦΑΝΤΙΣΗ ΚΑΙ Η ΛΑΣΠΟΛΟΓΗΣΗ ΤΟΥ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΥ ΤΗΣ ΕΡΤ ΔΕΝ ΘΑ ΠΕΡΑΣΕΙ.
ΟΙ ΓΕΝΙΚΕΣ ΣΥΝΕΛΕΥΣΕΙΣ ΤΗΣ ΕΠΟΧΗΣ
Στις συνελεύσεις της εποχής εκφράζονταν και απόψεις του τύπου να πάμε να δούμε τους υπουργούς που τους ξέρουμε από το ρεπορτάζ (κυρίως τις εξέφραζαν όσοι καυχιόντουσαν ότι είχαν «γνωριμίες»), αλλά και απόψεις του τύπου να βρούμε τους «συναδέλφους που είναι βουλευτές». Καλά πήγε και αυτό, το λουκέτο το ανακοίνωσε δημοσιογράφος κυβερνητικός εκπρόσωπος και στις ενέργειες για λειτουργία των διάδοχων μορφωμάτων πρωταγωνίστησε επίσης δημοσιογράφος. Το σημαντικό βέβαια δεν ήταν ποτέ τι επαγγελματική ιδιότητα είχες, αλλά τι πολιτικά μυαλά κουβαλάς και ποια συμφέροντα εκφράζεις. Και κάθε φορά που οι υπουργοί τους χάιδευαν στην πλάτη, μετά ψήφιζαν και από ένα μνημόνιο. Εκτίμησή μου ότι οι απόψεις για Lobbing με τους πολιτικούς, ειδικά των συγκυβερνούντων σχημάτων της εποχής, ήταν κυρίως παρελκυστική τακτική, για να μπλοκάρουν αγώνες, βέβαιοι ότι αυτοί κάπου θα διασωθούν.
Στις προ λουκέτου παρεμβάσεις σημαντική στιγμή ήταν η ταυτόχρονη διπλή παρέμβαση τον Οκτώβριο του 2011 με ένα κλιμάκιο που πήγε σε συγκέντρωση στο Σύνταγμα και ένα άλλο στο οποίο συμμετείχα όπου πήγαμε στο ΟΑΚΑ και κατά τη διάρκεια του αγώνα με αφορμή την απεργία στα δημόσια ΜΜΕ (ΕΡΤ, Αθηναϊκό Πρακτορείο Ειδήσεων και δημοτικά ΜΜΕ) ζητούσαμε Συλλογικές Συμβάσεις για όλους τους εργαζόμενους, όχι μόνο αυτούς του κλάδου μας.
ΔΙΑΣΤΡΩΜΑΤΩΣΗ ΚΑΙ ΑΝΤΙΛΗΨΕΙΣ
Για να μπορέσουμε να καταλάβουμε τι έχει γίνει, θα πρέπει να πάμε στο τι είχε προηγηθεί, ποια ήταν η διαμόρφωση του κόσμου μέσα στην ΕΡΤ. Θα χρησιμοποιήσω μια θεωρία που τη σιχαίνομαι, αυτή των «δύο άκρων». Μέσα εκεί λοιπόν υπήρχε ένα κομμάτι και δημοσιογράφων που ήταν μέσα στο σύστημα της συστημικής δημοσιογραφίας, ανεξάρτητα από το τι ψήφιζε, ένα μικρότερο κομμάτι που ήταν κοντά στο εργατικό κίνημα και είχε ταξικό προσανατολισμό. Κυρίως όμως υπήρχε ένα μεγάλο κομμάτι κόσμου, σε πολλές υποδιαιρέσεις στο εσωτερικό του, άλλος γιατί ακολουθούσε ατομικές επιλογές και αδιαφορούσε, άλλοι που ήθελαν να λειτουργούν υπέρ τους τα συνδικάτα, αλλά δεν συμμετείχαν ενεργά σε αυτά με διάφορες προφάσεις, κυρίως οικογενειακές. Άλλοι που είχαν πράγματι τέτοια προβλήματα, αλλά όταν έβρισκαν μία χαραμάδα, συμμετείχαν. Αυτό το «μεσαίο» κομμάτι, όσο προχωρούσαν οι επιθέσεις των μνημονιακών κυβερνήσεων, μετατοπίζονταν προς την πιο αγωνιστική πλευρά και αποτυπώνονταν και εκλογικά μέσα στις συνελεύσεις που γίνονταν στην ΕΡΤ. Η εκλογική μετατόπιση δεν σήμαινε και μία οργανωτική μετατόπιση σε πιο ενεργή στάση. Αυτό δημιούργησε το φαινόμενο να έχουμε να διαχειριστούμε αποφάσεις προωθημένες πολιτικά, κυρίως για το δημοσιογραφικό χώρο, αλλά με πολύ μικρές δυνάμεις.
Ένα παράδειγμα ήταν ότι ομόφωνα είχαμε πάρει απόφαση να στηρίξουμε τους συναδέλφους του Alter που βρίσκονταν σε κινητοποιήσεις και ηθικά και οικονομικά. Βγήκε στη συνέλευση μία δεκαμελής επιτροπή για να πάμε, τελικά πήγαμε δύο!!
Οι οχτώ έμαθαν ότι είχε οριστεί ένα ραντεβού με διάφορες κοινοβουλευτικές ομάδες (κάποιες της αρεσκείας τους) και πήγαν εκεί αντί να έρθουν εκεί όπου είχαν δεσμευτεί να πάνε, χωρίς καν να ενημερώσουν εμάς τους δύο που τελικά πήγαμε. Για την ιστορία το δεύτερο πρόσωπο που πήγαμε μαζί ήταν η συνταξιούχος σήμερα συνάδελφος Άννα Κωνσταντακάκη. Το αποτέλεσμα ήταν θετικό γιατί οι εργαζόμενοι στο Alter που δεν ήξεραν πόσοι θα πηγαίναμε, πήραν ένα μήνυμα αλληλεγγύης.
Δεύτερο παράδειγμα, τέσσερις μέρες πριν το λουκέτο στην ΕΡΤ υπήρχε μεγάλη κινητοποίηση απεργών Υγειονομικών και σαν συνέλευση είχαμε αποφασίσει στα πλαίσια ανοιγμάτων να δώσουμε το παρόν. Σχεδόν ομόφωνη ήταν η απόφαση και τελικά πήγα μόνο εγώ. Η συγκεκριμένη κινητοποίηση αναφέρεται στο βιβλίο μέσα στο κεφάλαιο για τους αγώνες διάσωσης του νοσοκομείου της Ικαρίας και τις μαζικές διαδηλώσεις στην Αθήνα.
ΟΤΑΝ ΕΠΕΣΕ ΤΟ ΜΑΥΡΟ
Κατέβηκαν σήματα από δορυφόρους, έπεσε μαύρο στις οθόνες, κόπηκαν ηλεκτρικό ρεύμα, νερό, τηλέφωνα, ξεκίνησε εκστρατεία συκοφάντησης, μερικούς μήνες μετά εισέβαλαν τα ΜΑΤ και όχι όλα αυτά δεν έγιναν στη Βόρεια Κορέα ή το Ιράν, που δικαίως θεωρούνται ανελεύθερα καθεστώτα, από τους «μενουμευρώπηδες» αλλά έγιναν σε χώρα της Ε.Ε. που εδώ και χρόνια πολλοί αποκαλούν και «Κολομβία της Ευρώπης» και ίσως αδικούν τη νοτιοαμερικάνικη χώρα.
Όταν ανακοινώθηκε το λουκέτο, αποφασίσαμε να κρατήσουμε την ΕΡΤ ανοιχτή με την υπάρχουσα δομή, δηλαδή βάρδιες, πόστα, καθήκοντα. Από τις πρώτες ώρες άρχισαν οι τριβές ως προς το περιεχόμενο που θα έπρεπε να εκπέμπεται από την ΕΡΤ.
Πολλοί επιχείρησαν να μεταφέρουν στο νέο πρόγραμμα, τις αντιλήψεις που είχαν στο παλιό, με αποτέλεσμα είτε να φύγουν μόνοι τους, είτε κάτω από την πίεση των εργαζομένων και της κοινωνίας, στην οποία συστηματικά ήταν απέναντι.
Ακολούθησε οργανωμένο φυλλορρόημα από όσους ήταν πολιτικά προσκείμενοι στις συγκυβερνούσες πολιτικές παρατάξεις.
Υπήρξαν περιπτώσεις ανθρώπων που δεν μπόρεσαν να έχουν συμμετοχή από αμηχανία, από αίσθηση ήττας, αλλά και πιέσεις από τα οικογενειακά περιβάλλοντα, που αυτό μας στοίχισε πολύ μέσα στη διετία που ακολούθησε. Εκφράστηκε με πιέσεις όπως μην εκτίθεσαι με αυτούς που θα χάσουν, διαφορετικά δεν θα σου κρατήσουμε το παιδί, δεν θα σε βοηθήσουμε οικονομικά, κλπ
Προσωπικά είδα ανθρώπους να κλαίνε κάτω από αυτές τις πιέσεις.
Ήταν μία αόρατη πλευρά πιέσεων που δέχτηκαν οι απολυμένοι της ΕΡΤ και δεν την αντιλήφθηκε ο έξω κόσμος.
Επίσης ορισμένοι βρήκαν δουλειά στην επαρχία, όχι απαραίτητα στο ίδιο επάγγελμα. Προσωπικά από τον Οκτώβριο του 2013 έως και το Νοέμβριο του 2014 εργάστηκα στην ιστοσελίδα της Ελευθεροτυπίας www.enet.gr, χωρίς να παρατήσω λεπτό τις βάρδιες στην ertopen, με ό,τι αυτό συνεπάγεται από κούραση, αφού έκανα δύο βάρδιες τη μέρα.
Οικονομικά ήταν περίπου το ίδιο με το να είχα μείνει επιδοτούμενος άνεργος, γιατί η τότε ιδιοκτησία της Ελευθεροτυπίας πλήρωνε με έναντι μέχρι να την κλείσει, οπότε δεν ήμουν πιο «προνομιούχος» από οικονομική άποψη με τους επιδοτούμενους για ανεργία συναδέλφους μου από την ΕΡΤ.
Άμεσα άνοιξε το μεγάλο ζήτημα του ιδιοκτησιακού των μέσων παραγωγής, όχι με την ιδεολογική έννοια, αλλά την πραγματική έννοια της αστικής νομιμότητας.
Πχ δεν μπορούσες να βγάλεις κάμερα και αυτοκίνητο με συνεργείο έξω από τις εγκαταστάσεις γιατί τυπικά δεν σου ανήκαν και κινδύνευες να συλληφθείς.
Αυτό καλύφθηκε από την αλληλεγγύη του κόσμου και από πολλούς εξ αυτών που ήταν του ιδίου κλάδου και είχαν δικά τους τεχνικά μέσα.
Άνοιξαν ζητήματα γιατί όταν κρατάς το Ραδιομέγαρο προκύπτει τ γίνεται με το ρεύμα, την ύδρευση, με τα αναλώσιμα, με τη θέρμανση, κλπ Επιστρατεύτηκαν γεννήτριες με κάλυψη εξόδων από την ΠΟΣΠΕΡΤ, συνδικάτα, αλληλέγγυους, κλπ
Από το διαδίκτυο της ΕΡΤ αποκαλύφθηκε ο εντοπισμός των πραγματικών αιτιών για τη δολοφονία Φύσσα, από φοιτητή που έκανε την πρακτική του πριν το λουκέτο και συνέχισε βράχος ακλόνητος και στη μαύρη διετία στο πλευρό μας.
Εδώ πρέπει να κάνω δύο διαχωρισμούς μέσα σε αυτή τη διετία, ο πρώτος είναι για τη ΓΣΕΕ (την τότε πλειοψηφία της), που εκτός από μία σημαντική γενική απεργία με συγκέντρωση έξω από την ΕΡΤ, εκτίμησή μου είναι ότι έλαμψε δια της απουσίας της.
Το δεύτερο είναι ότι πολλά δημοσιογραφικά σωματεία, παρά το ότι είχαν καταγγείλει το λουκέτο, δεν ήταν και τόσο «ζεστά» στη συμπαράστασή τους, ιδιαίτερα όταν άρχισε ο Καψής να εμφανίζει σενάρια ότι θα ανοίξει περιφερειακές ΕΡΑ (είχαν κλείσει και αυτές με το λουκέτα) ενώ παράλληλα στην Αθήνα προωθήθηκε η ΔΤ (δημόσια τηλεόραση) σαν μεταβατικό σχήμα της ΝΕΡΙΤ που οργανωτικά ήταν συρρικνωμένη σχετικά με την ΕΡΤ και πολιτικά ήταν λιβανιστήρι της τρόικας. Εκτιμώ ότι ευελπιστούσαν να προωθήσουν μέλη τους για να στελεχώσουν αυτά τα μορφώματα.
Παρόλα αυτά η αυτοδιαχείριση προχώρησε και στην Αθήνα και στη Θεσσαλονίκη με την ΕΤ3 που όταν μπήκαν στην Αθήνα τα ΜΑΤ στο Ραδιομέγαρο, στέγασε την καρδιά της τηλεόρασης. Εγώ είχα επισκεφτεί πολλές φορές την Πάτρα, όπου εκεί στο θρυλικό δασύλλιο η ΕΡΤ Πάτρας (σήμερα η ΕΡΤ Πάτρας έχει μεταφερθεί στο Ρίο), είχε γίνει το επίκεντρο των κινημάτων της περιοχής. Εκτός από τις πολλές μου επισκέψεις εκεί, είχα την τιμή να διαδηλώσω με τους συναδέλφους το 2014 στην επέτειο του Πολυτεχνείου στην Πάτρα.
Στην Αθήνα δούλευα στον τομέα του διαδικτύου της ιντερνετικής δημοσιογραφίας και το λέω γιατί οι παραστάσεις όσων συμμετείχαμε είχαν διαφορές που προέρχονταν και από το συγκεκριμένο τομέα δουλειάς. Εμείς είχαμε εμπειρία «αυτοδιαχείρισης» προγενέστερη, γιατί όταν έχεις να δεις δύο χρόνια αργόμισθο αρχισυντάκτη, θέλοντας και μη «αυτοδιαχειρίζεσαι».
Η «γραμμή» που είχαμε αποφασίσει σαν ομάδα, γιατί ήταν αναμενόμενο ότι κάποια στιγμή θα έρχονταν τα ΜΑΤ, ήταν ότι όσο μπορούμε αποφεύγουμε να δουλεύουμε μέσα στο Ραδιομέγαρο και να χρησιμοποιούμε τους εκεί υπολογιστές, προσέχουμε τη συμμετοχή μας σε διαδηλώσεις και ειδικά όταν εγκυμονούνται συγκρούσεις, γιατί τραυματισμοί ή προσαγωγές μελών της ιντερνετικής ομάδας σημαίνει ότι μειώνεται η δυνατότητα της δημόσιας εικόνας της ΕΡΤ (που έγινε ertopen στη διετία) αφού όσοι χειρίζονται με κωδικούς τα συστήματα αυτά θα είχαν αντικειμενική αδυναμία να το κάνουν.
Νοέμβριος 2013 συλλαλητήριο απεργών νοσοκομείων με συμμετοχή της ΕΡΤ
Δουλεύαμε από το σπίτι μας και επικοινωνούσαμε διαδικτυακά. Υπήρξαν πρόσωπα που επιχείρησαν και πέτυχαν να κάνουν τέτοιες βάρδιες, από το μπαλκόνι τους και με κρύο, «κλέβοντας» ίντερνετ από γείτονες, γιατί στο σπίτι δεν είχαν πληρωθεί οι λογαριασμοί. Προφανώς δεν μπορούσε να είναι μία «παραγωγική» βάρδια από άποψη αριθμού αναρτήσεων, αλλά ήταν βάρδια που έγραψε ιστορία και έδειξε το πείσμα ενός κόσμου που έμεινε πληγωμένος αλλά όρθιος για δύο χρόνια. Αυτές οι ψυχάρες δεν έγιναν ποτέ γνωστές στον έξω κόσμο και δεν μπήκαν σε πασαρέλες διεκδίκησης πολιτικής υπεραξίας.
Στις συνελεύσεις της διετίας, που πλέον γίνονταν στο χώρο της ΕΣΗΕΑ και του ΕΔΟΕΑΠ, μπήκαν και ζητήματα περιεχομένου, αν δηλαδή θα λειτουργούμε «πλουραλιστικά» με τα κριτήρια της αστικής δημοκρατίας, που μετράνε με ποσοστά πόσα λεπτά βγήκε κάθε κόμμα, άποψη που λειτουργούσε σαν πίεση σε κάποιους συναδέλφους, ή θέλουμε ΜΜΕ εργαλεία μάχης για να ανατρέψουμε την κυβέρνηση του λουκέτου. Υπερίσχυσε η δεύτερη άποψη.
Πολυτεχνείο 2014 στην Πάτρα
ΕΜΠΕΙΡΙΕΣ ΜΕΤΑ ΤΟ ΛΟΥΚΕΤΟ
Το απεργιακό φύλλο που έβγαλε, η «Αδέσμευτη Γνώμη», μέσα στην απεργία της ΕΡΤ ήταν ένα πολύ καλό βήμα και ο κόσμος το αγκάλιασε μαζικά και οι εμπειρίες από τη διανομή του συγκλονιστικές. Ήταν απεργιακή εφημερίδα που αξιοποίησε την εμπειρία ανάλογων πρωτοβουλιών της βάσης των εργαζομένων, που προηγήθηκαν σε αγώνες όπως του Ελεύθερου Τύπου, της Ελευθεροτυπίας, κλπ
Είχα την εμπειρία να ζήσω μία συγκλονιστική στιγμή που δεν ήταν ορατή στους «έξω», στους συμπαραστάτες και την είπα πρώτη φορά δημοσίως στη διάρκεια ομιλίας μου στο αντιρατσιστικό φεστιβάλ Καλαμάτας, όπου ήμουν μεταξύ των ομιλητών το 2015. Πρωταγωνίστριες ήταν καθαρίστριες εργολαβικού συνεργείου, στην πλειοψηφία τους αλλοδαπές που όταν έπεσε το λουκέτο στην ΕΡΤ «αυτοδικαίως» βρέθηκαν εκτός. Τις επόμενες μέρες που είχαμε το Ραδιομέγαρο στα χέρια μας ήρθαν φορώντας τη στολή τους και κρατώντας τα σύνεργά τους. Όταν τις ρωτήσαμε πως προέκυψε η παρουσία τους, αφού είχε λυθεί η εργολαβική σχέση, μας απάντησαν ότι ήρθαμε να σας βοηθήσουμε γιατί δίνετε ένα μεγάλο αγώνα και πρέπει κάποιος να καθαρίσει, μην το φορτωθείτε και εσείς αυτό και μάλιστα τώρα.
Σημαντική παρέμβαση ήταν στις 14 Δεκεμβρίου του 2013 όταν ομάδα απολυμένων ανταποκριθήκαμε με πρωτοβουλία μας στη διήμερη (14-15/12/2013) διοργάνωση της Ένωσης Ποδοσφαιρικών Σωματείων Πειραιά, με τίτλο «γκολ στη φτώχεια». Πήγαμε στο γήπεδο Μελισσουργού στου Ρέντη, όπου στα πλαίσια αγώνα, γινόταν συγκέντρωση τροφίμων για οικογένειες που τα είχαν ανάγκη. Εμείς οι απολυμένοι πήγαμε με σακούλες δικές μας, την αντιπροσωπεία αποτελούσαμε ο γράφων, η Ειρήνη Φωτέλλη, ο Γιώργος Παπαζαχαρίου, ο Νίκος Καπόγλης και ο Νίκος Μιχαλίτσης. Τις σακούλες συγκεντρώσαμε και από συναδέλφους που δεν μπόρεσαν να έρθουν. Η ΕΠΣ Πειραιά εξέδωσε ευχαριστήρια ανακοίνωση προς την πρωτοβουλία των εργαζομένων - απολυμένων της ΕΡΤ και μάλιστα επί προεδρίας του παλαίμαχου ποδοσφαιριστή του Ολυμπιακού Γιώργου Ανατολάκη, που την υπέγραφε και εκείνα τα χρόνια είχε υπάρξει και υποψήφιος του ΛΑΟΣ. Τόσο πολύ κοινωνικά γειωμένη ήταν η παρέμβασή μας, που το ερασιτεχνικό ποδόσφαιρο του Πειραιά μίλησε θετικά για τον αγώνα που δίναμε.
Στα ευτράπελα (τώρα, γιατί τότε υπήρξε ανησυχία) ήταν και το ακόλουθο περιστατικό. Ένα πρωινό Σαββάτου του 2014 που έκανα από το σπίτι βάρδια (μονομελή) στην ιστοσελίδα ertopen, στην περιοχή μία γάτα μπήκε σε ένα μισοξερχαβαλωμένο ΚΑΦΑΟ. Η γάτα έγινε κάρβουνο, αλλά η περιοχή έπαθε μπλάκ άουτ. Έντρομος γιατί ακόμα και η μπαταρία του λάπτοπ κάποια στιγμή φυσιολογικά θα με πρόδιδε, τηλεφώνησα στο συνάδελφο Τάσο Τατάρογλου, με τον οποίο είχαμε συνυπάρξει στον «Επικοινωνία 94 FM», ο οποίος έβγαζε σε έντυπη μορφή την τοπική εφημερίδα ΖΩ. Τα γραφεία της ήταν κοντά στο σπίτι μου και έτσι μία βάρδια στην ιστορία της ertopen στεγάστηκε σε τοπική εφημερίδα των περιοχών Ηρακλείου και Νέας Ιωνίας.
Άλλη μοναδική εμπειρία ήταν το Νοέμβριο του 2014 που είχα πάει (φυσικά με το λάπτοπ αγκαλιά) σε ένα ορεινό χωριό της Αχαΐας για να βοηθήσω στο μάζεμα της ελιάς, τα πεθερικά μου, εκεί που έπαιρνα μία ανάσα ακουμπισμένος στον κορμό ενός ελαιόδεντρου, μπήκε στο χωριό βαν πλανόδιου πωλητή που σε εβδομαδιαία βάση πέρναγε από το χωριό και στο μεγάφωνό του είχε το ραδιοφωνικό πρόγραμμα της ertopen. Αυτομάτως «γέμισαν οι μπαταρίες μου» για ένα εξάμηνο. Ήταν σκηνή για ταινία.
Πολλές φορές στη διάρκεια της διετίας εναλλάσσονταν τα συναισθήματα μας, ειδικά όταν προσδοκούσαμε μεγάλες απεργίες που εξελίσσονταν, προσωπικά θυμάμαι την ΟΛΜΕ και τη ΓΕΝΟΠ, ειδικά την τελευταία, να κάνουν ένα βήμα παραπάνω και να γενικευτεί ένα κίνημα ανατροπής και μέσα στους εργασιακούς χώρους. Όταν αυτό δεν γίνονταν υπήρχε στην πλευρά μας ένα μούδιασμα.
Πρέπει να πούμε ότι και μέσα στους κόλπους της ΝΕΡΙΤ υπήρξαν διαστρωματώσεις, που σημαίνει ότι εκτός από αυτούς που ζητούσαν την εισβολή των ΜΑΤ στο Ραδιομέγαρο, υπήρχαν και πιο ήπιες συμπεριφορές που πήγαν στο μόρφωμα θεωρώντας ότι δεν υπήρχε περίπτωση ο δικός μας αγώνας να είναι νικηφόρος και ως προς τα πρόσωπά μας δεν εκτόξευαν τις χυδαιότητες που ξεστόμιζαν κάτι άλλοι. Υπήρξαν και πλησιάσματα μερικών που ήθελαν να το έχουν δίπορτο. Προσωπικά δέχτηκα προτάσεις από ορισμένους τους «μέσα», να βοηθούν χωρίς να φαίνονται εμάς τους «έξω». Στην ομάδα του ίντερνετ όπου το έθεσα για συζήτηση και απόφαση, αποφασίσαμε να μην το δεχτούμε για να μην παίξουμε στα ζάρια τους κωδικούς του ertopen.
Στη διάρκεια της διετίας ανασυγκροτήθηκε και εξέπεμψε και η ΕΡΑ Σπορ με την τεράστια συμβολή του αείμνηστου και τότε συνταξιούχου Κώστα Μότση. Εκτός από την ιστοσελίδα συμμετείχα εθελοντικά και μου έκανε την τιμή να δίνω ανταποκρίσεις κάθε Κυριακή από αγώνες ερασιτεχνικών πρωταθλημάτων που ούτως ή άλλως παρακολουθούσα, για να εμπλουτίζει το πρόγραμμα. Έτσι και ο ερασιτεχνικός αθλητισμός βρήκε δίοδο στα ΜΜΕ μέσα από τον αγώνα για την επαναλειτουργία της ΕΡΤκαι μάλιστα και για μερικά χρόνια μετά το ξανάνοιγμα της ΕΡΤ το 2015, ο καλός συνάδελφος και συνοδοιπόρος στον αγώνα, Τάσος Επιτρόπου, προϊστάμενος τότε της ΕΡΑ Σπορ,με εμπιστεύτηκε για να το συνεχίσω, κράτησε μία διετία ακόμα, ενώ η κανονική μου εργασιακή σχέση συνεχίζονταν στην ιστοσελίδα
Και στη διετία 2013-2015 υπήρχε μεγάλη απόκλιση στον αριθμό που συμμετείχε στις συνελεύσεις και στον αριθμό που συμμετείχε στην παραγωγική δουλειά και ήταν μικρότερος.
Συνεπώς και η παρουσία στις κινηματικές διαδικασίες όσων είχαμε απομείνει στις βάρδιες, δυσκόλευε, γιατί έπρεπε λιγότερο, να κρατήσουμε έναν τεράστιο όγκο δουλειάς με πενιχρά μέσα. Ζήσαμε βέβαια και το φαινόμενο κάποιων που ενώ κάναμε μαύρα μάτια να τους δούμε σε βάρδιες «παρέλαυναν» στη διετία, σε διάφορες εκδηλώσεις και μίλαγαν για τον αγώνα της ΕΡΤ. Δεν ήταν δα και κάτι πρωτότυπο.
Μεγάλη ζημιά πάθαμε το 2014 με τις ευρωεκλογές, γιατί υπήρχαν συνάδελφοι που πίστευαν ότι θα ήταν τέτοιο το αποτέλεσμα που θα δρομολογούσε άμεσες εξελίξεις, βουλευτικές εκλογές και ανατροπή της κυβέρνησης. Όταν αυτό δεν έγινε η απογοήτευσή τους, τους οδήγησε άλλους σε αποστράτευση και άλλους σε αισθητά μειωμένη συμμετοχή.
Ζορίστηκα να κρατήσω την ιστοσελίδα που είχε αποψιλωθεί σημαντικά, αλλά ευτυχώς στις εκκλήσεις μου για «αιμοδοσία», ανταποκρίθηκαν από άλλες ειδικότητες της ΕΡΤ. Ευχαριστώ τη Φωτεινή, την Κυριακή, την Έφη, (ξέρουν αυτές) που εκείνες τις στιγμές ήρθαν και έδωσαν το αναγκαίο οξυγόνο για να συνεχίσουμε.
Με την εκλογική νίκη του ΣΥΡΙΖΑ, πολύς κόσμος πίστεψε ότι άμεσα θα λύνονταν τα προβλήματά του, όμως χρειάστηκε ένα εξάμηνο για να ανοίξει και πάλι η ΕΡΤ και μάλιστα στο σαθρό νομικό πλαίσιο των μορφωμάτων που υπήρξαν στη διετία. Αυτοί οι έξι μήνες που έπρεπε να λειτουργούμε για να μην διολισθήσει και άλλο το σκηνικό, ήταν οι πιο βαριοί από άποψη εθελοντικής δουλειάς, καθώς είχαμε απομείνει ελάχιστοι. Σε κάτι φράξιες που συνεδρίαζαν σε μπαράκια και κομματικά γραφεία για να μοιράσουν πόστα στο νέο σκηνικό, μάλλον υπήρχε μεγαλύτερη συμμετοχή, ειδικά από άφαντους στην εθελοντική συμμετοχή στη διετία.
Στη διετία αυτή βγήκε και το λεγόμενο μανιφέστο της αυτοδιαχείρισης που υπάρχει στο διαδίκτυο με τίτλο «ποια ΕΡΤ θέλουμε», από το άπαρτο κάστρο της ΕΡΤ3. Πολύ διαφορετικό από αυτά που ζήσαμε από την επαναλειτουργία της μέχρι και σήμερα.
Ομοίως κατατέθηκαν από τομείς δουλειάς – τμήματα (πχ ραδιόφωνο, τηλεόραση, ίντερνετ, διοικητικός τομέας, περιφερειακοί σταθμοί, κλπ) προτάσεις για τη λειτουργία τους στην ΕΡΤ που ξανάνοιγε, τις οποίες επιτροπή εργαζομένων παρέδωσε στη νέα διοίκηση. Θεωρώ ότι είστε έξυπνοι αναγνώστες και φανταστήκατε ήδη που κατέληξαν. Κοινό στοιχείο όλων των προτάσεων οι εσωτερικές αμεσοδημοκρατικές διαδικασίες σε κάθε τομέα δουλειάς, με εκλεγόμενους και ανακλητούς συντονιστές από τους ίδιους τους εργαζόμενους και όχι η φυτευτή ιεραρχία.
Στην επιστροφή μας, τόσο εγώ όσο και άλλοι βιώσαμε ένα σοκ. Έπρεπε να κάνουμε αιτήσεις με τα στοιχεία μας ότι πρέπει να επιστρέψουμε και όταν άνοιξε η διαδικασία συναντούσαμε όσοι είχαμε πορευτεί μαζί στη διετία, ένα πολύ μεγάλο κομμάτι κόσμου, που ξέραμε ότι δεν είχε συνοδοιπορήσει μαζί μας, αλλά δεν το είχαμε εντοπίσει να συμμετέχει και στα τροϊκανά μορφώματα. Όλοι αυτοί έρχονταν και μας χαιρετούσαν και δεν ξέραμε πως να αντιδράσουμε. Αυτοί ήταν οι πολλοί και ασχέτως αν δεν ήταν ενεργοί, τουλάχιστον δεν βρέθηκαν απέναντί μας, δεν μας πολέμησαν.
Αρκετοί από αυτούς είχαν την εκτίμηση ότι κάποτε θα άνοιγε και πάλι η ΕΡΤ, αλλά επένδυσαν το χρόνο τους σε επιδοτούμενα σεμινάρια για ανέργους και σε άλλα εκμάθησης δεξιοτήτων, ώστε (όχι όλοι τους βεβαίως) αν στο νέο περιβάλλον αξιολογηθούν να πάρουν περισσότερους πόντους από όσους «ξοδέψαμε» τη διετία στα «κάγκελα».
Δεν μου ήταν καθόλου ευχάριστο αυτό το συναίσθημα.
Από την πρώτη στιγμή του αγώνα ενάντια στο «μαύρο», μέχρι την επάνοδο, αλλά και μετά από αυτήν, στο εσωτερικό των εργαζόμενων της ΕΡΤ (αναφέρομαι σε όσους έδωσαν τον αγώνα) υπήρξαν διαφορετικές προσεγγίσεις και ήταν επόμενο, αφού μιλάμε για ανθρώπους που στη ζωή τους είχαν πολλές και διαφορετικές επιλογές και τρόπους σκέψεις. Προσθέστε και την ιδιαίτερη ψυχολογική κατάσταση που δημιουργεί μία τόσο μεγάλη ανατροπή στη ζωή τους. Επόμενο ήταν λοιπόν να υπάρξουν σε διάφορες στιγμές, εντάσεις, προβληματισμοί για τακτικές και προσανατολισμούς και ό,τι άλλο γεννιέται μέσα σε τέτοιες συνθήκες. Καταστάσεις λοιπόν, που απαιτούσαν διαχείριση υπήρξαν και μάλιστα πολλές.
Οι «απέξω» από το χώρο αυτό, συχνά κάνουν το φυσιολογικό λάθος να κρίνουν έναν αγώνα και τη συμπεριφορά των συμμετεχόντων σε αυτόν, με όρους λειτουργίας πολιτικού φορέα, ή με όρους λειτουργίας μίας έμπειρης και συμπαγούς συνδικαλιστικής οργάνωσης και ανάλογα να βγάζουν συμπεράσματα.
Δεν ισχύει αυτό, όπως στο μεταγενέστερο κίνημα των Τεμπών υπήρξαν και υπάρχουν στο εσωτερικό του, πολλές διαστρωματώσεις στα επίπεδα συνείδησης, πολιτική εμπειρίας ή απειρίας, κλπ αλλά ένωση σε ένα στόχο της απόδοσης δικαιοσύνης (νομικής αλλά και πολιτικής) και της επαναφοράς στα απαιτούμενα επίπεδα ασφαλείας των μεταφορών, έτσι και οι εργαζόμενοι της ΕΡΤ βρέθηκαν από διαφορετικούς δρόμους σε ένα στόχο σταυροδρόμι, να μην χάσουν τη δουλειά τους και να την κάνουν σε μία ΕΡΤ πλουραλιστική και στο πλευρό του λαού.
Τα μυαλά που κουμαντάραμε όλοι από πριν και ο τρόπος που επηρεάστηκαν στον καθένα μετά το λουκέτο, αλλά και η ερμηνεία που έδωσε ο καθένας στην επαναλειτουργία, αποτυπώθηκαν σε κάθε φάση του αγώνα στις επιλογές μας και δεν ήταν ποτέ ενιαία για όλους, αλλά η έκφραση ενός μέσου όρου. Ακόμα και πολιτικοί χώροι διχάστηκαν στο εσωτερικό τους για την τακτική που ακολουθούσαν. Δεν θα σταθώ σε επιλογές που δημιούργησαν εντάσεις και προβληματισμούς μέσα στη μαύρη διετία, γιατί θέλω να κρατήσω τη μεγάλη εικόνα.
Με την επαναλειτουργία το 2015 είναι λάθος να συγκρίνουμε την ΕΡΤ με αυτή της διετίας 2013-2015, γιατί ήταν άλλος κόσμος που έτρεξε τη διετία (ΕΡΤικοί και αλληλέγγυοι) και πολύ διαφορετικός ήταν μετά, προσθέστε από εκεί και πέρα συνταξιοδοτήσεις και δυστυχώς και θανάτους σημαντικών συναδέλφων από τον αγώνα ενάντια στο «μαύρο», την έλευση νέων συμβασιούχων επί ΣΥΡΙΖΑ (και όχι με σταθερές εργασιακές σχέσεις γιατί υπήρχαν μνημονιακές δεσμεύσεις). Βάλτε και τις προσθήκες επί ΝΔ που έφερε και κόσμο δικό της, αλλά και κόσμο της δουλειάς από χτυπημένα ΜΜΕ (που δεν το έπραξε ο ΣΥΡΙΖΑ αν και υπήρχαν κενά γιατί τα στήλωσε ο τότε υπουργός Οικονομίας Τσακαλώτος, που ήταν σε κόντρα με τον Παππά, ο οποίος είχε σημαντικά ερείσματα στην ΕΡΤ) και ήδη έχετε ένα διαφορετικό τοπίο. Και επί ΣΥΡΙΖΑ η θέσπιση νέου οργανογράμματος της ΕΡΤ (συνεπώς και θέσεις ευθύνης και επιδόματα θέσης, κλπ) αποτέλεσε οξύτατο πεδίο σύγκρουσης των δύο στρατοπέδων, που δεν δίστασαν να συγκρουστούν σε γενική συνέλευση, όπου αποκαλύφθηκε ότι χωρίς ενημέρωση των εργαζομένων , έστω για να πάρουν γνώμες και προτάσεις και οι δύο προωθούσαν στο παρασκήνιο τα σχέδιά τους και όταν έχασε η μία πλευρά βγήκε στα κάγκελα.
Ένα χρόνο μετά την επαναλειτουργία της ΕΡΤ, τον Ιούλιο του 2016 οι εργαζόμενοι της αλυσίδας σούπερ μάρκετ του Μαρινόπουλου απεργούσαν. Θεώρησα υποχρέωσή μου να βρεθώ στην απεργιακή τους συγκέντρωση στον Μαρινόπουλο της γειτονιάς μου την Τετάρτη 13 Ιουλίου 2016. Ήταν τετράωρη στάση εργασίας που υλοποίησαν ο σύλλογος εμποροϋπαλλήλων Αθήνας και τα κλαδικά σωματεία Ιδιωτικών Υπαλλήλων και εμποροϋπαλλήλων Πειραιά, Δυτικής Αττικής και ιδιωτικών υπαλλήλων Λαυρεωτικής.
Σε συγκέντρωση απεργών και αλληλέγγυων στο κατάστημα της Νέας Ιωνίας, έκανα χαιρετισμό αναφέροντας μεταξύ άλλων: «Αρχικά να πω ότι δεν εκφράζω την πλειοψηφία της ομοσπονδίας, όπου τα τελευταία χρόνια με τις επιλογές της στο πολιτικό πεδίο στο οποίο αντιστοιχούσαν οι πλειοψηφίες της, στήριξε όλες τις κυβερνήσεις που εφαρμόζουν μνημόνια και έχει σοβαρό μέρος πολιτικής ευθύνης για την κατάσταση που ζείτε σήμερα στο Μαρινόπουλο, αλλά και αυτά που ζήσαμε εμείς στην ΕΡΤ με το λουκέτο και το δίχρονο αγώνα, που και με τη δικιά σας στήριξη ήταν αποτελεσματικός, αφού ξαναγυρίσαμε στις δουλειές μας.
Συνεχίστε τις κινητοποιήσεις γιατί μόνο έτσι πιέζονται από τις διεκδικήσεις σας κυβερνήσεις και εργοδότες. Ανοίξτε την κινητοποίηση στα σωματεία και τον κόσμο της γειτονιάς, που ψάχνει να βρει από κάπου να γαντζωθεί για να αγωνιστεί. Θα είμαστε στο πλευρό σας για να δικαιωθείτε, γιατί όταν «πτωχεύουν» τις επιχειρήσεις οι εργοδότες, στην πραγματικότητα πλουτίζουν περισσότερο αφού φυγαδεύουν λεφτά και την πληρώνουν οι εργαζόμενοι».
Οι εργαζόμενοι κατά τη διάρκεια της κινητοποίησής τους φώναξαν συνθήματα με τα οποία διεκδικούσαν τα χρήματα που τους οφείλονται, αλλά και για την υπεράσπιση των θέσεων εργασίας τους. Τις επόμενες μέρες, χωρίς ιδιαίτερο κόπο, ήταν ακόμα νωπός ο αέρας της συμπαράστασης που είχαμε δεχθεί για την επαναλειτουργία της ΕΡΤ, πήγε και τηλεοπτικό συνεργείο και τους πήρε δηλώσεις. Εγώ ειδησεογραφικά είχα κάνει σχετικές αναρτήσεις στην ιστοσελίδα της ΕΡΤ. Όλα αυτά έγιναν αντικείμενο θετικού σχολιασμού από άλλους συναδέλφους. Τους παρότρυνα να δαπανήσουν μισή ώρα για να περάσουν από το αντίστοιχο σούπερ μάρκετ της γειτονιάς τους και να πουν μία καλημέρα αλληλεγγύης, ανταποδίδοντας όσα είχαμε δεχτεί και εμείς. Μάταιος κόπος, η δικαιολογία «δεν το έχουμε», υπερίσχυσε ως άλλοθι απραξίας. Πήραμε αλληλεγγύη και ανταποδώσαμε αδιαφορία, με το ανάλογο κόστος όπως έδειξαν οι εξελίξεις που ακολούθησαν.
Στα χρόνια της διακυβέρνησης από το ΣΥΡΙΖΑ να θυμίσουμε ότι ενώ σύσσωμος ο δημοσιογραφικός κόσμος και με ομόφωνες αποφάσεις συνεδρίων της ΠΟΕΣΥ και γενικών συνελεύσεων δημοσιογράφων της ΕΡΤ, απαιτούσε να μην προβάλλεται η συμμορία της Χρυσής Αυγής, (η ΠΟΣΠΕΡΤ είχε εφαρμόσει και εμπάργκο στην τεχνική κάλυψη-αναμετάδοση εκδηλώσεων της εγκληματικής οργάνωσης) τα στελέχη της ΕΡΤ έβγαζαν θέματα, όπως «τα κάλαντα στους πολιτικούς αρχηγούς», με τη συμμετοχή του φύρερ Μιχαλολιάκου, επιλογές για τις οποίες υπήρξαν έντονες αντιδράσεις. Εδώ θα χρεώσουμε στον παλιό ΣΥΡΙΖΑ ή ότι ήταν διπρόσωπος και προσδοκούσε η Χ.Α. να ροκανίζει ψήφους της ΝΔ, ή δεν τολμούσε να παρέμβει και άφηνε να αλωνίζουν και να προβοκάρουν με τις επιλογές τους όσοι είχαν διαχρονικά αποτυχημένες και συντηρητικές επιλογές, όταν ακόμα και η Βουλή είχε κόψει τη χρηματοδότηση στη Χ.Α. λόγω των αποκαλύψεων για τη δράση της.
Από τις μορφές που έδωσαν πνοή στο ραδιόφωνο της ertopen ήταν ο συνάδελφος και φίλος Τάσος Χατζηγεωργίου, που δυστυχώς δεν είναι πια μαζί μας. Με το χιούμορ του και τις απρόβλεπτες επιλογές του έδινε πάντα μία νότα αισιοδοξίας. Επιτρέψτε μου να αφιερώσω στη μνήμη του, αλλά και όσων χάθηκαν εκείνα τα δύο σκληρά χρόνια, αλλά και μετά, αυτό το βιβλίο.
Κλείνω αυτή την αναφορά στην ΕΡΤ με την επισύναψη του κειμένου στο οποίο προαναφέρθηκα, με τίτλο ΠΟΙΑ ΕΡΤ ΘΕΛΟΥΜΕ
Με αφορμή τη συμπλήρωση ενός χρόνου από το «λουκέτο» στην ΕΡΤ, η Γενική Συνέλευση των εργαζομένων της Ελεύθερης Αυτοδιαχειριζόμενης ΕΡΤ3 έδωσε στη δημοσιότητα κείμενο – πρόταση της με τίτλο: «Ποια ΕΡΤ θέλουμε».
Ακολουθεί ολόκληρο το κείμενο:
«Με αφορμή τη συμπλήρωση ενός χρόνου από την πραξικοπηματική απόφαση της κυβέρνησης να ρίξει «μαύρο» στην ΕΡΤ την 11η Ιούνη 2013, εμείς οι εργαζόμενοι της Ελεύθερης Αυτοδιαχειριζόμενης ΕΡΤ3 που συνεχίζουμε τον αυτοδιευθυνόμενο αγώνα κρατώντας την ΕΡΤ3 ανοιχτή για 12 μήνες με κανονικό ραδιοφωνικό και τηλεοπτικό πρόγραμμα στην υπηρεσία της κοινωνίας, πεπεισμένοι για το δίκιο του αγώνα μας και την επερχόμενη νίκη, ετοιμαζόμαστε για την επόμενη μέρα και δίνουμε σήμερα στη δημοσιότητα τη δική μας πρόταση για το «ποια ΕΡΤ θέλουμε».
Το κείμενο-πρόταση είναι αποτέλεσμα αμεσοδημοκρατικών διαδικασιών και προέκυψε μέσα από τις γενικές συνελεύσεις των αγωνιζόμενων εργαζομένων της ΕΡΤ3 στη Θεσσαλονίκη. Γράφτηκε κομμάτι-κομμάτι από μία εννεαμελή ομάδα εργασίας που προέκυψε εθελοντικά μέσα από τη συνέλευσή μας και το κείμενο επέστρεψε εκεί (αφού προηγήθηκαν και άλλες θεματικές συνελεύσεις) για να λάβει τη σημερινή του μορφή.
Το κείμενο περιγράφει συνοπτικά τις βασικές αρχές-στόχους, τον τρόπο χρηματοδότησης, τις εργασιακές σχέσεις, τη συμμετοχή της κοινωνίας και τον τρόπο «διοίκησης» κατά τη νέα περίοδο λειτουργίας της ΕΡΤ. Αφιερώνεται στους εκατοντάδες χιλιάδες αλληλέγγυους που στάθηκαν στο πλευρό μας όλους αυτούς τους δύσκολους αλλά ωραίους μήνες και σε ολόκληρο τον ελληνικό, και όχι μόνο, λαό που νιώθει στο πετσί του τη βάρβαρη κυβερνητική μνημονιακή πολιτική των τελευταίων χρόνων. Αφιερώνεται όμως, ιδιαιτέρως, σε εκείνα τα αγωνιζόμενα τμήματα της κοινωνίας που αρνούνται να σκύψουν το κεφάλι και επιλέγουν την αξιοπρέπεια και τον ανυποχώρητο αγώνα μέχρι την τελική νίκη για ελευθερία και πραγματική δημοκρατία, αντί της παραίτησης, απέναντι σε ένα μαύρο καθεστώς.
Εμείς οι εργαζόμενοι της Ελεύθερης Αυτοδιαχειριζόμενης ΕΡΤ3 δίνουμε σήμερα στη δημοσιότητα το κείμενο αυτό, καλώντας τους αγωνιζόμενους συναδέλφους μας σε ολόκληρη τη χώρα, τα αδέλφια μας στην Αθήνα, στις μεγάλες πόλεις και στις περήφανες περιφερειακές ΕΡΑ να το υιοθετήσουν και να βαδίσουμε ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ τον δρόμο της αξιοπρέπειας χωρίς καμία έκπτωση σε ό,τι μέχρι σήμερα έχουμε κατακτήσει.
Καλούμε την κοινωνία να στηρίξει την ΕΡΤ που ονειρευόμαστε, γιατί το όνειρο αυτό είναι παιδί της, το γέννησε η ίδια.
«ΠΟΙΑ ΕΡΤ ΘΕΛΟΥΜΕ»
ΒΑΣΙΚΕΣ ΑΡΧΕΣ – ΣΤΟΧΟΙ
Η ακηδεμόνευτη ενημέρωση και η ποιοτική πολιτισμική/ψυχαγωγική οπτικοακουστική παραγωγή ενός πραγματικά ΔΗΜΟΣΙΟΥ και αυθεντικά ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΟΥ ΡαδιοΤηλεοπτικού Οργανισμού αποτελούν κοινωνικά αγαθά και όχι εμπορεύματα. Η ελευθεροτυπία, η αλογόκριτη δημοσιογραφική εργασία, η απεξαρτημένη από άνωθεν «εντολές» πολιτιστική δημιουργία/προβολή και η απρόσκοπτη άσκηση της ερευνητικής δουλειάς προς όφελος του λαού και ειδικότερα υπέρ των πιο αδύναμων κοινωνικών ομάδων και των κοινωνικών κινημάτων αποτελούν ενιαίο και αδιαπραγμάτευτο δικαίωμα και υποχρέωση.
Η φωνή της ΕΡΤ οφείλει να μεταδίδεται σε όλη την ελληνική επικράτεια και παντού στον κόσμο όπου υπάρχει απόδημος ελληνισμός. Η πολιτεία οφείλει να παράσχει την κατάλληλη υλικοτεχνική/δορυφορική υποδομή για αυτόν τον σκοπό. Ο σεβασμός στα ανθρώπινα δικαιώματα, ατομικά και κοινωνικά, εφαρμόζεται από τους εργαζομένους χωρίς καμία εξαίρεση για τους πολίτες της χώρας και του κόσμου.
Η ΕΡΤ λειτουργεί εκ-παιδευτικά, παράγει ποιοτικό πολιτιστικό προϊόν, δίνει βήμα έκφρασης στις αποκλεισμένες κοινωνικές ομάδες, μεριμνά για την προαγωγή της δημιουργικής φαντασίας των μικρών ηλικιών, τη διαδραστική ενθάρρυνση των δεξιοτήτων τους και της κριτικής σκέψης.
Η ΕΡΤ διασφαλίζει στην πράξη την προστασία της ανθρώπινης αξιοπρέπειας, αναδεικνύει, καταγγέλλει και αποκρούει τα κρούσματα ρατσισμού, μισαλλοδοξίας, σεξισμού, εθνικισμού, κρατικού αυταρχισμού ή κάθε είδους διάκρισης σε βάρος ατόμων ή ομάδων που στοχοποιούνται για την πολιτική/κοινωνική/συνδικαλιστική τους δράση.
Η ΕΡΤ υπηρετεί την κοινωνία και τις ανάγκες της, ενώ ταυτοχρόνως αποτελεί ανάχωμα στα φαινόμενα «κοινωνικού αυτοματισμού-κατακερματισμού-κανιβαλισμού», κάθε φορά που η όποια εξουσία επιχειρεί να τα καλλιεργήσει στη βάση της κοινωνίας στη λογική του «διαίρει και βασίλευε».
Η ΕΡΤ ελέγχει την εξουσία και δεν ταυτίζεται με αυτήν, δεν αποτελεί ούτε όργανο της κυβέρνησης και των μηχανισμών της, ούτε όργανο των κομμάτων και των μεμονωμένων ή οργανωμένων επιχειρηματικών «κύκλων».
Οι γενικές συνελεύσεις των εργαζομένων και ο ενεργός λαϊκός παράγοντας επαγρυπνούν για την τήρηση των παραπάνω βασικών αρχών-στόχων σε όλα τα στάδια λειτουργίας της ΕΡΤ, προκειμένου να αποκρούεται άμεσα κάθε λογοκριτική ή άλλου είδους παρέμβαση, από όποια μορφή εξουσίας και αν προέρχεται.
ΧΡΗΜΑΤΟΔΟΤΗΣΗ
Το ανταποδοτικό τέλος είναι η βασική πηγή χρηματοδότησης της ΕΡΤ, δεν χρησιμοποιείται για κανέναν άλλον σκοπό πέραν των αναγκών της ΕΡΤ και δεν αποτελεί σε καμία περίπτωση ευκαιριακή χρηματοδοτική «δεξαμενή» στα χέρια της εκάστοτε κυβέρνησης (π.χ. μεταφορά μέρους του ανταποδοτικού στα φωτοβολταΐκά). Το ανταποδοτικό τέλος ορίζεται με βάση εισοδηματικά/κοινωνικά κριτήρια. Εξαιρούνται από την καταβολή του όσοι διαβιούν κάτω από τα όρια της φτώχειας.
Η ΕΡΤ λειτουργεί σε ειδικό οικονομικό καθεστώς δημόσιας κοινωφελούς επιχείρησης που δεν μεταβιβάζεται ούτε πωλείται σε ιδιώτες.
Η ΕΡΤ παύει να είναι Ανώνυμη Εταιρεία.
Η ΕΡΤ, ως δημόσιο Μέσο Ενημέρωσης που αντιλαμβάνεται στην πράξη την ποιοτική ενημέρωση, τις παραγωγές και την ψυχαγωγία ως κοινωνικά αγαθά και όχι ως εμπορεύματα, παραμένει εκτός του διαφημιστικού κυκλώματος. Οι πρόσθετες οικονομικές ανάγκες που θα προκύπτουν, είτε για μεγάλες παραγωγές είτε για τη μετάδοση μεγάλων έκτακτων γεγονότων, καλύπτονται από την πολιτεία. Εξαιρείται εκείνο το κανάλι της ΕΡΤ που αναλαμβάνει να μεταδώσει π.χ. ένα μεγάλο αθλητικό γεγονός και που εκ των πραγμάτων δεν μπορεί να αποδεσμευτεί από το «πακέτο» των χορηγιών.
ΕΡΓΑΣΙΑΚΑ
Όλοι οι εργαζόμενοι στην ΕΡΤ εργάζονται με σύμβαση αορίστου χρόνου, με πλήρη, αποκλειστική απασχόληση και ασφαλιστικά δικαιώματα, χωρίς εξαιρέσεις. Παύει ο διαχωρισμός τακτικού και έκτακτου προσωπικού. Καταργούνται οι (από)ρυθμιστικοί κανόνες (άρθρα και κανονισμοί σε συμβάσεις ή σε ΓΚΠ ) που διαιωνίζουν το καθεστώς εργασίας των συμβασιούχων και που υποκρύπτουν κάλυψη πάγιων και διαρκών αναγκών στη λειτουργία της ΕΡΤ.
«Εξωτερικοί συνεργάτες προγράμματος», «ειδικοί σύμβουλοι» και «Προσωπικό Ειδικών Θέσεων» (ΠΕΘ), δεν έχουν θέση στη νέα περίοδο λειτουργίας της ΕΡΤ.
Δεν υπάρχουν εργαζόμενοι από υπεργολαβικές εταιρείες. Τα μέλη του προσωπικού με εξειδικευμένο αντικείμενο εργασίας (συνεργεία καθαρισμού, φύλαξη, οπερατέρ κλπ.) αποτελούν οργανικό μέρος του ανθρώπινου δυναμικού της ΕΡΤ, που προσλαμβάνεται για αυτόν τον λόγο με τα ίδια δικαιώματα όπως όλοι οι υπόλοιποι εργαζόμενοι. Την όποια νέα σημαντική ανάγκη προκύπτει για την κάλυψη «κενού» του προγράμματος, την καλύπτει είτε το υπάρχον ειδικευμένο προσωπικό και, αν αυτό δεν είναι δυνατόν, τότε το καλύπτει προσωπικό που προσλαμβάνεται στην ΕΡΤ με τις ίδιες ακριβώς εργασιακές σχέσεις που ισχύουν και για τους υπόλοιπους εργαζομένους.
Οι πραγματικές έκτακτες ανάγκες της ΕΡΤ για εξωτερικούς «εποχιακούς» συνεργάτες ή για εργαζομένους με μειωμένο ωράριο εργασίας θα εξετάζονται ως ξεχωριστές ιδιαίτερες περιπτώσεις από τα θεσμικά όργανα παραγωγής προγράμματος, τα οποία θα αναλαμβάνουν να παρουσιάσουν εμπεριστατωμένες εισηγήσεις προς το σώμα της γενικής συνέλευσης, που θα λαμβάνει και τις τελικές αποφάσεις, αφού αξιολογήσει όλα τα δεδομένα της κάθε υπόθεσης ξεχωριστά.
ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ ΤΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ
Η ΕΡΤ, ως ραδιοτηλεοπτικός φορέας με πραγματικά δημόσιο χαρακτήρα, οφείλει και πρέπει να αφουγκράζεται τη φωνή της ίδιας της κοινωνίας στην οποία απευθύνεται. Για την εκπλήρωση αυτού του στόχου, η ΕΡΤ διασφαλίζει εκείνες τις προϋποθέσεις που επιτρέπουν τη συμμετοχική συνδιαμόρφωση της γενικότερης φιλοσοφίας του εκπεμπόμενου προγράμματος. Προκειμένου να αποφευχθεί η παράφραση/παράκαμψη της λαϊκής βούλησης και η αυθαίρετη αντιπροσώπευση των κοινωνικών ομάδων από «παράγοντες» και οργανωμένα συμφέροντα της πολιτικής, κοινωνικής, οικονομικής, αυτοδιοικητικής εξουσίας, τον πρώτο λόγο στην επικουρική συνδιαμόρφωση της γενικότερης φιλοσοφίας του προγράμματος της ΕΡΤ έχει η κοινωνία των πολιτών με τις αλληλέγγυες δομές της, τα κοινωνικά κινήματα, συλλογικότητες ή άτομα που βιώνουν το ρατσισμό και την καταστολή, οι λαϊκές επιτροπές γειτονιάς, οι αμεσοδημοκρατικές πρωτοβουλίες βάσης και οι συνελεύσεις των σωματείων των αγωνιζόμενων κλάδων της ελληνικής κοινωνίας. Εκπρόσωποι των παραπάνω ζωντανών κυττάρων της κοινωνίας αναλαμβάνουν να μεταφέρουν τις αποφάσεις των γενικών τους συνελεύσεων, ή τις απόψεις που διαμορφώνονται ως γενική αίσθηση στη βάση της κοινωνίας, και σε συνδυασμό με τις προτάσεις που μεταφέρουν προς την ΕΡΤ (τις επιτροπές προγράμματος και τις συνελεύσεις των εργαζομένων της) οι εκπρόσωποι των συνελεύσεων διαφόρων επιστημονικών/εκπαιδευτικών/επαγγελματικών κλάδων, επιτυγχάνεται σε μεγάλο βαθμό η αδιαμεσολάβητη ακρόαση της ίδιας της κοινωνίας. Έτσι, διασφαλίζεται ο πραγματικά δημόσιος χαρακτήρας της ΕΡΤ, που δεν απευθύνεται απλώς στην κοινωνία αλλά, κυρίως, εκκινεί από αυτήν.
ΔΙΟΙΚΗΣΗ
Δύο από τα βασικότερα γνωρίσματα του πολύμηνου αγώνα των εργαζομένων της ΕΡΤ ενάντια στο κυβερνητικό «μαύρο», η αυτοδιαχείριση του παραγόμενου προγράμματος και η αυτοδιεύθυνση του αγώνα, ενσωματώνονται ως αδιαπραγμάτευτες κατακτήσεις στη νέα περίοδο λειτουργίας της ΕΡΤ. Ολόκληρη η φιλοσοφία της «διοίκησης» εδράζεται στις αμεσοδημοκρατικές διαδικασίες, την κυκλική εναλλαγή των επικεφαλής των διαφόρων τμημάτων και την άμεση ανακλητότητά τους, όταν το κυρίαρχο όργανο λήψης των αποφάσεων, η γενική συνέλευση των εργαζομένων, το αποφασίσει.
Η κλασική διευθυντική ιδιότητα ή η θέση του «προϊσταμένου» τμήματος αποκτά χαρακτηριστικά που έχουν να κάνουν με την ικανότητα άσκησης συντονιστικού ρόλου με στόχο την αποτελεσματικότερη εσωτερική λειτουργία και την επίτευξη καλύτερου ποιοτικού αποτελέσματος στο εκπεμπόμενο πρόγραμμα.
Το λεγόμενο «διευθυντικό δικαίωμα» καταργείται και στη θέση του μπαίνει ο σεβασμός των ίσων προς ίσους.
Οι συντονιστές (προϊστάμενοι) των τμημάτων εκλέγονται από τους εργαζομένους του τμήματος. Λογοδοτούν, ελέγχονται και είναι ανακλητοί από τη Γενική Συνέλευση των εργαζομένων. Το ίδιο συμβαίνει και με τις επιμέρους διευθύνσεις.
Ομοίως, ο γενικός συντονιστής (η κλασική θέση του γενικού διευθυντή) δεν εξαιρείται από τις παραπάνω προβλέψεις. Η εκλογή του γίνεται από τη γενική συνέλευση των εργαζομένων της ΕΡΤ.
Γενικά, η θέση του γενικού συντονιστή/διευθυντή δεν έχει την έννοια της δύναμης επιβολής και της εν λευκώ εξουσιαστικής διαχείρισης/λειτουργίας της ΕΡΤ, αλλά την έννοια του συντονισμού των τμημάτων για το καλύτερο δυνατό ποιοτικό αποτέλεσμα προς όφελος της ίδιας της κοινωνίας και εν δυνάμει υπέρ της διεύρυνσης των δικαιωμάτων και της υπεράσπισης των κατακτήσεων του λαού, μεταξύ αυτών και του δικαιώματος για ελεύθερη ακηδεμόνευτη ενημέρωση και ποιοτική ψυχαγωγία.
ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΗ ΑΥΤΟΝΟΜΙΑ
Η ΕΡΤ, από όπου και αν εκπέμπει πρόγραμμα, αποτελεί έναν ενιαίο, δημόσιο ραδιοτηλεοπτικό οργανισμό, ενώ παραλλήλως, κάθε κανάλι, ραδιόφωνο ή διαδικτυακό Μέσο της ΕΡΤ (όπως άλλωστε και η ΕΡΤ3), διατηρούν τη διοικητική τους αυτονομία. Η ΕΡΤ διαθέτει το κατάλληλο ανθρώπινο δυναμικό και την κατάλληλη υλικοτεχνική ραδιοτηλεοπτική υποδομή σε κάθε νομό της χώρας, προκειμένου να καλύπτεται άμεσα οποιοδήποτε τοπικό ή έκτακτο θέμα από τις κατά τόπους μονάδες. Η αλληλεγγύη, η ισότιμη αλληλοσυνεννόηση, ο σεβασμός στην αυτοτέλεια και ο συντονισμός μεταξύ των μελών αυτού του δημόσιου ραδιοτηλεοπτικού οργανισμού αποτελούν προϋπόθεση τόσο για την εφαρμογή και την εμπέδωση των εσωτερικών αμεσοδημοκρατικών διαδικασιών, όσο και για την αποτροπή κυριάρχησης μίας κεντρικά κατευθυνόμενης διοίκησης.
Σε τακτά διαστήματα γίνονται πανελλαδικές συναντήσεις των συντονιστών και των επιτροπών όλων των μονάδων της χώρας, που μεταφέρουν τις αποφάσεις των γενικών συνελεύσεων των εργαζομένων και της κοινωνίας των πολιτών, προκειμένου να ανταλλάσσονται απόψεις, να αντιμετωπίζονται οι αδυναμίες και να βελτιώνεται συνεχώς το εκπεμπόμενο πρόγραμμα.
ΓΕΝΙΚΗ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ των ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ της ΕΛΕΥΘΕΡΗΣ ΑΥΤΟΔΙΑΧΕΙΡΙΖΟΜΕΝΗΣ ΕΡΤ3»
