Δευτέρα 16 Νοεμβρίου 2026

Η νύχτα που δολοφονήθηκαν Κουμής - Κανελλοπούλου

Υπάρχουν στιγμές και εμπειρίες που σε σημαδεύουν για όλη σου τη ζωή. Μέρες που είναι, με τις εκδηλώσεις για το Πολυτεχνείο να βρίσκονται στην παραμονή της κορύφωσής τους, είπα να κάνω μία αναδρομή στην εποχή που ήμουν μαθητής Λυκείου. 

Κυριακή 16 Νοέμβρη 1980 η πρώτη μου πολιτική πορεία (είχαν προηγηθεί κάποιες μαθητικές). Μαζί με ένα φίλο και συμμαθητή την στήσαμε στο Σύνταγμα για να μπούμε σε όποιο μπλοκ θα πήγαινε στην αμερικάνικη πρεσβεία. 

Η τότε κυβέρνηση το είχε απαγορεύσει και επέτρεπε διαδήλωση μέχρι την Βουλή και εμάς που είχαμε την εφηβική τρέλα ως οδηγό, μας την έσπαγε απεριόριστα. Με τα τότε πρωτόγονα κριτήριά μας θεωρούσαμε και από αισθητική άποψη τις κυβερνητικές φάτσες που βλέπαμε στο τηλεοπτικό γυαλί, ως Κολονακιώτες φλώρους, που σιγά που θα μας κάνουν και κουμάντο.

Πράγματι έτσι κάναμε την επιλογή μας και από άγνοια κινδύνου βρεθήκαμε σχετικά μπροστά στο μπλοκ που συγκροτούσαν δυνάμεις της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς, με την οποία δεν είχαμε καμία οργανωτική σχέση (ούτε τι σήμαιναν οι υπογραφές στα πανό δεν ξέραμε), αλλά είχαμε τον ίδιο στόχο, την πορεία στην πρεσβεία.

Κάποια στιγμή λίγο μετά τα λουλουδάδικα η πορεία σταμάτησε γιατί είχε μπροστά της αστυνομικό κλοιό και πιο πίσω αύρες. Επειδή ο δρόμος είχε ανηφορική κλίση βλέπαμε καθαρά και τις αύρες και το καυσαέριό τους και τα κράνη της αστυνομίας. Αρκετοί άρχισαν να τραγουδούν το «Πότε θα κάνει ξαστεριά» και το μπλοκ ξεκίνησε και χτυπήθηκε σχεδόν ακαριαία. Βρέθηκα χωρίς να καταλάβω πώς, γιατί έχανε η μάνα το παιδί και το παιδί τη μάνα, στο Σύνταγμα στη συμβολή με την Σταδίου.

Αποφάσισα να πάρω τη Σταδίου και να γυρίσω σπίτι (τότε κάτοικος κέντρου) και βαδίζοντάς την είχε παντού γυαλιά από σπασμένες βιτρίνες στα πεζοδρόμια, ένα κλίμα σαφώς ηλεκτρισμένο, ενώ στο οδόστρωμα υπήρχαν σταματημένα μπλοκ διαδηλωτών του ΚΚΕ, που φυσικά δεν είχαν σχέση με την εικόνα του λαμπόγυαλου που επικρατούσε τριγύρω και είχε προηγηθεί της άφιξής τους στο σημείο.

Πέρασα και μπροστά από το αγαπημένο μου πολυκατάστημα τον Κατράντζο (ψώνιζα είδη σπορ) στη Σταδίου, που περίπου ένα μήνα μετά καταστράφηκε από πυρκαγιά.

Ήμουν πολιτικά αδαής, αν και αριστερός από το dna μου, αλλά μια σκέψη ότι μπορεί και να έπεφτε η κυβέρνηση, λόγω πολιτικού κόστους (και δεν ήξερα ακόμα για τους νεκρούς) αν το πράγμα εξελίσσονταν και άλλο στη διάρκεια της νύχτας, την έκανα.

«Μαρκαδοράκιας» στα μαθητικά μου χρόνια, μέχρι να φτάσω σπίτι έγραψα σε κολώνες μερικά κοσμητικά για την αστυνομία, μέχρι να φτάσω σπίτι.

Όταν έφτασα, άνοιξα την τηλεόραση να μάθω κάτι παραπάνω, αλλά είχε αθλητική Κυριακή και έπεσα στα στιγμιότυπα όπου η Δόξα Δράμας κέρδισε στην έδρα της με 2-0 τον Ολυμπιακό.

Την άλλη μέρα συνάντησα και τον συμμαθητή που είχα χάσει στην αναμπουμπούλα και αφού ανταλλάξαμε εικόνες από τα χθεσινά, του είπα για την τηλεόραση που έπαιζε αθλητικά αντί να διακόψει το πρόγραμμα και να αναφερθεί στις εξελίξεις και συμφωνήσαμε στο «τι μ..@κες που είναι οι δημοσιογράφοι». Αφοριστικό μεν με την απαράδεκτη λογική της «συλλογικής ευθύνης», αλλά σε προσωπικό επίπεδο αποδείχτηκε χρήσιμο για τον μετέπειτα επαγγελματικό μου προσανατολισμό.

Υ.Γ. είχα και έναν θείο και νονό (μακαρίτη τότε το 1980) δημοσιογράφο, τον Γιώργο τον Βιτιβίλια, που και εξορία είχε κάνει και μετέπειτα επί χούντας τον είχαν τσακίσει στο ξύλο παρακρατικοί σε ενέδρα στα Λιόσια. Οπότε στη ζυγαριά των επιλογών μου μπήκε και αυτό το ζύγι.