...αναδημοσίευση από το www.ertnews.gr...
Από τότε κρατήσαμε επαφή, επικοινωνούσαμε και είχαμε στα σκαριά ένα αφιέρωμα για τον Ολυμπιακό Κοζάνης, που δεν υπάρχει πια, μας είχε στείλει και κάποια στοιχεία, αλλά ο θάνατός του δεν μας επέτρεψε να δρομολογήσουμε την επεξεργασία των στοιχείων όπως θα επιθυμούσαμε. Ήδη είχαμε αιτηθεί στα Γενικά Αρχεία του Κράτους του νομού Κοζάνης την παραχώρηση σχετικού υλικού που λάβαμε και αργότερα θα προχωρούσαμε και σε συνέντευξή του. Ο εκλιπών ήταν πρώην γενικός γραμματέας του Ολυμπιακού Κοζάνης στη χρονική περίοδο 1958-1964.
Κρίναμε όμως ότι είναι αρκετά για να κάνουμε μία αναφορά στο σύλλογο που αγάπησε και υπηρέτησε και κατ’ αυτόν τρόπο να τιμήσουμε την μνήμη του και την προσφορά του.
Αρχικά να υπενθυμίσουμε το βιογραφικό του.
Ο Γιάννης Κορκάς το 1957 μαζί με τον Μερκούρη Κυρατσού ίδρυσαν την Ένωση Ποδοσφαιρικών Σωματείων Δυτικής Μακεδονίας και ανέλαβε Γενικός της Γραμματέας. Από το 1959 έως το 1964 ήταν Γενικός Γραμματέας της Ένωσης.
Έρχεται η αποφράδα ημέρα του πραξικοπήματος στις 21-4-1967 και αρχίζει και στον αθλητισμό η μαύρη περίοδος. Το Νοέμβριο του 1967 συλλαμβάνεται μαζί με τον Μερκούρη Κυρατσού, πρώην Δήμαρχο Κοζάνης, στο σπίτι του τελευταίου και ανακρίνεται όλη τη νύχτα από το Α2 της ΙΧ Μεραρχίας. Η δικτατορία των συνταγματαρχών τον εκδιώκει από τις αιρετές θέσεις που κατείχε, το ΔΣ (αντιπρόεδρος) της Ομοσπονδίας Πρατηριούχων, το ΔΣ (γενικός γραμματέας) του Εμπορικού και Βιομηχανικού Επιμελητηρίου Νομού Κοζάνης, το ΔΣ (ταμίας) της Πνευματικής Εστίας.
Από το Σεπτέμβριο του 1974 έως το Νοέμβριο του 1996, για 22 χρόνια ήταν πρόεδρος του Εθνικού Κοζάνης και έχει ανακηρυχθεί σε επίτιμο πρόεδρο. Μέλος και αντιπρόεδρος (1975-1987) στην ομοσπονδία πετοσφαίρισης. Ιδρυτής το 1976 της τοπικής επιτροπής πετοσφαιρίσεως Δυτικής Μακεδονίας και πρώτος της πρόεδρος. Ιδρυτής το 1977 και πρώτος πρόεδρος της τοπικής επιτροπής ΣΕΓΑΣ Δυτικής Μακεδονίας. Το 1979 ιδρύεται η Ομοσπονδία Χειροσφαιρίσεως Ελλάδας και εκλέγεται Α’ αντιπρόεδρος μέχρι το 1997 (18 χρόνια) και ακολούθως Γενικός Γραμματέας της Ομοσπονδίας. Το 1988 με πρωτοβουλία του ιδρύεται η Ένωση καλαθοσφαιρικών σωματείων Δυτικής Μακεδονίας με έδρα την Κοζάνη και ανακηρύσσεται από τη γενική συνέλευση των μελών επίτιμος πρόεδρος.
Επιστρέφουμε στον Ολυμπιακό Κοζάνης και σύμφωνα με τα στοιχεία που μας είχε κοινοποιήσει, η ίδρυση του Ολυμπιακού Κοζάνης έγινε τον Απρίλιο του 1928 (Αριθμός Μητρώου Ε.Π.Ο. 106) με συνέλευση στο χώρο του Δημαρχείου και στο σώμα του απορροφήθηκαν τα σωματεία Δόξα με έτος ίδρυσης το 1926 και Άτλας με έτος ίδρυσης το 1925.
Η Κοζάνη είχε επίσης και τον Εργατικό Αστέρα, ποδοσφαιρική ομάδα από το 1923-1930, στον οποίο έπαιζε ο θείος του Γιάννη Κορκά, ο Λουκάς Κορκάς που είχε γεννηθεί το 1911.
Όπως αναφέρει για τον Ολυμπιακό ο Γιάννης Κορκάς, το πρώτο διοικητικό συμβούλιο του συλλόγου αποτελούσαν οι: «Πρόεδρος Μιλτιάδης Τζώνος ,εκδότης εφημερίδος « ΗΧΩ ΤΗΣ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑΣ». Η εφημερίδα είχε εκδοθεί το 1913 και λειτούργησε μέχρι το 1933. Αντιπρόεδρος Ιωάννης Κοζύρης , δικηγόρος, πρώην Νομάρχης Κοζάνης, γεν. γραμματέας Γεώργιος Καρότσης, δικηγόρος, Γενικός γραμματέας της Βουλής και Βουλευτής στη Δεκαετία 50-60. Έφορος γυμναστηρίου Κ. Χατζηκωνσταντίνου, καπνέμπορος, ήταν διευθυντής της εταιρείας «Έρμαν-Σπήρερ» γερμανικών συμφερόντων εξαγωγής καπνών. Θεσσαλονικιός σπουδαγμένος στη Γερμανία. Την εποχή εκείνη καλλιεργούνταν στην Κοζάνη πάρα πολλά καπνά , και λειτουργούσαν τρεις μεγάλες καπνοαποθήκες που δουλεύανε πολλοί Κοζανίτες και Κοζανίτισσες. έφορος υλικού Ι. Μανδρέλας, δικαστικός υπάλληλος, Δ/ντής γυμναστηρίου Δ. Κανταρτζής, γυμναστής. Μέλη Χρ. Μεσημέρης, χρηματιστής και Ι. Σαρρής. Ο Νομάρχης Κοζάνης Κοκολέτσιος και ο Δήμαρχος Αργύρης Τσουμής εδήλωσαν ότι θα συμπαρασταθούν στο νέο σύλλογο».
Οι πρώτοι ποδοσφαιριστές του Ολυμπιακού Κοζάνης ήταν μαθητές και φοιτητές και μεταπολεμικά αναδείχθηκαν στους επαγγελματικούς χώρους που ακολούθησαν. Ο Γ. Κορκάς κατέγραψε στην πρώτη φουρνιά του συλλόγου τους ποδοσφαιριστές: Χρ. Μπίζιος, Γ. Παύλου, Δημ. Γεωργουδάκης, Θεμιστοκλής Λιάνης, πατέρας του Βουλευτή Γιώργου Λιάνη), Δημ. Διάφας, Γιάννης Γεωργουδάκης, Χρ, Δέπας, Κ. Κωτούλας, Βασίλειος Κίτσιος, Νικ. Ράμνιαλης, Χαρίλαος Ράμνιαλης, , Μπόζιος Ιωάννης, Δάσκαλος, Στρατής Γεωργουδάκης, Κ. Παπασιώπης, Πάσχος Γ., Φιλώτας Ρεπανάς, Αλέκος Πλιάκης, Λάζαρος Σιάπαντας, Θανάσης Κουτσοσίμος, Σπύρος Μανιάκας, Χρ. Βασιλίκας, Βασίλειος Κουτλιάς, Σωκράτης Μπλιούρας, Αλέξης Αλεξίου, Αλ. Τσιόμης , Μοιραλής Παν.
Αρχηγός της ομάδος ήταν ο Νίκος Ράμνιαλης και προπονητής ήταν ο Μήτσιος Γεωργιάδης.
Όπως συνέβη σε πολλές περιοχές της χώρας, αρχικά ως αγωνιστικός χώρος χρησιμοποιήθηκε στρατιωτικός χώρος, στην Κοζάνη ήταν χώρος του 27ου συντάγματος, για να μετακομίσει ο σύλλογος νοικιάζοντας χωράφι από ιδιώτες, το οποίο επίσης όπως έχουμε εντοπίσει και σε άλλες περιπτώσεις στην ποδοσφαιρική ιστορία της χώρας, διαμορφώθηκε με εθελοντική εργασία των φιλάθλων, όπου με τα διαθέσιμα εργαλεία της εποχής και χειρωνακτική εργασία το έφεραν σε λειτουργική κατάσταση και από το 1929 ο Ολυμπιακός έπαιζε εκεί.
Μία ομάδα που υπάρχει και στις μέρες μας, η Δράση Τσοτυλίου (την θυμόμαστε και από θητείες στη Δ’ Εθνική στη δεκαετία του 1990) από την περιοχή του Βοΐου, ήταν η αντίπαλος του Ολυμπιακού στον πρώτο επίσημο αγώνα του στις 20-5-1928, που βρήκε τους Κοζανίτες νικητές με 7-3.
Η υποδοχή των φιλοξενούμενων ήταν πανηγυρική και προσφέρθηκε γεύμα, ενώ το παρόν έδωσαν οι αυτοδιοικητικές και εκκλησιαστικές αρχές της πόλης και όπως θα λέγαμε σήμερα και άλλοι που ήταν εκπρόσωποι των παραγωγικών τάξεων και των φορέων της πόλης.
Ο Ολυμπιακός πρωτοπόρησε και σε αυτό που σήμερα ονομάζουμε ««είδη μπουτίκ» στους ποδοσφαιρικούς συλλόγους.
Κυκλοφόρησε χρυσό ρολόϊ τσέπης που έγραφε στο καντράν του το όνομα της ομάδας.
Η κίνηση δείχνει ότι απευθύνθηκε σε ένα κοινό που οικονομικά μπορούσε να το αγοράσει, κάτι που δεν ήταν δεδομένο για άλλα ποδοσφαιρικά σωματεία, που οι φίλαθλοί τους ήταν περιορισμένων οικονομικών δυνατοτήτων (για παράδειγμα περιοχές που τροφοδότησαν συλλόγους με πολλούς Μικρασιάτες πρόσφυγες). Στο τεχνικό μέρος, τα ρολόγια είχε κατασκευάσει ο κοσμηματοπώλης Γεώργιος Θάνος.
Ο Ολυμπιακός Κοζάνης κράτησε μέχρι το 1964, όπου μαζί με τον Μακεδονικό Κοζάνης (ομάδα μεταγενέστερη από αυτόν αλλά με ίδρυση το ίδιο έτος το 1928) συγχωνεύτηκαν για να δημιουργηθεί το Φίλαθλο Σωματείο Κοζάνη, που κράτησε τον αριθμό μητρώου στην ΕΠΟ που είχε ο Ολυμπιακός, έπαιξε για μία τετραετία με το όνομα του Ολυμπιακού, για να μετονομαστεί και τυπικά το 1968 σε «Φίλαθλο Σωματείο Κοζάνη» και είναι ο σύλλογος που λειτουργεί και στις μέρες μας. Αξίζει να σημειωθεί ότι πριν πάει στην ΑΕΚ ο Μίμης Παπαϊωάννου, επρόκειτο να μεταγραφεί από την Βέροια στον Ολυμπιακό Κοζάνης, δείγμα της δυναμικής που είχε η ομάδα εκείνα τα χρόνια.
Σε δεκαετίες ταραγμένες, ποδοσφαιριστές του Ολυμπιακού Κοζάνης έδωσαν το παρόν και σε άλλα προσκλητήρια δείχνοντας ότι δεν ήταν αποκομμένοι από τις κοινωνικές εξελίξεις. Ο τερματοφύλακας Γιώργος Ιωαννίδης, μέλος οικογένειας με έντονη αγωνιστική συμμετοχή και με διώξεις στην πλάτη της, από τη δικτατορία Μεταξά έως και την μετεμφυλιακή περίοδο, υπήρξε δραστήριο στέλεχος του κινήματος ειρήνης και συνεργάστηκε και με τον Μίκη Θεοδωράκη. Υπήρξε γραμματέας της ΦΕΑΠΘ και μέλος του διοικητικού συμβουλίου της ΕΦΕΕ, αντιστάθηκε στη δικτατορία του 1967-1974 συμμετέχοντας στο Πατριωτικό Μέτωπο και κατάφερε να διαφύγει της σύλληψης όταν τον ειδοποίησε παλιός του συμμαθητής που υπηρετούσε στην αστυνομία ότι τον είχαν στη λίστα.
Κατάγονταν από την Ποντοκώμη Κοζάνης την επονομαζόμενη και μικρή Μόσχα λόγω των πεποιθήσεων πολλών κατοίκων της.
Ομοίως και ο Γιάννης Κωφίδης, επίσης ποντιακής καταγωγής και αυτός από την Ποντοκώμη, σπουδαίος μπαλαδόρος, που όμως η δικτατορία τον έστειλε στη Γυάρο.
Εκτός δημοσιογραφικής έρευνας, πριν από πολλά χρόνια εκμεταλλευόμενοι την στρατιωτική μας θητεία στην περιοχή, είχαμε ως θεατές στην κερκίδα, προσωπική άποψη για τον κόσμο που συγκέντρωνε o σύλλογος που πήρε τη σκυτάλη, ο Φ.Σ. Κοζάνης, ειδικά στα μεγάλα γειτονικά ντέρμπι με τον Εορδαϊκό Πτολεμαΐδας.
Όμως ο Ολυμπιακός Κοζάνης δεν είχε πει την τελευταία του λέξη, αφού ο αείμνηστος Γιάννης Κορκάς, πρωτοστάτησε στο να πραγματοποιηθεί εκδήλωση το 1999, όπου τιμήθηκαν οι ποδοσφαιριστές που είχαν φορέσει την φανέλα του Ολυμπιακού Κοζάνης, τόσο οι ζώντες, όσο και οι εκλιπόντες, της περιόδου από το 1928 μέχρι το 1964, που πήρε τη σκυτάλη ο Φ.Σ. Κοζάνης.
Πηγές: αρχείο Γιάννη Κορκά, Γενικά Αρχεία του Κράτους νομού Κοζάνης τα οποία και ευχαριστούμε
Έρευνα: Nάσος Μπράτσος