...αναδημοσίευση από ην Ομάδα ΠΑΡΑΛΙΑ ΔΙΣΤΟΜΟΥ, στο Facebook...
Ξεριζωμένοι δύο φορές: Οι αρχικοί κάτοικοι της Παραλίας Διστόμου που τους θυσίασαν για το «Αλουμίνιο» παραμένουν απομονωμένοι στα κατσάβραχα της Περιστεράς.(Φωτό)
Σχεδόν 65 χρόνια έχουν περάσει από τις αρχές της δεκαετίας του ’60, όταν η βίαιη εκβιομηχάνιση και η έλευση των Γάλλων της Πεσινέ για το εργοστάσιο Αλουμινίου άλλαξαν για πάντα τη μοίρα των κατοίκων της Παραλίας Διστόμου.
Με πενιχρές αποζημιώσεις για τα παραθαλάσσια σπίτια και τα κτήματά τους (όπως και τον ελαιώνα των Διστομιτών) και με την κυνική προτροπή «πάτε να μείνετε όπου θέλετε», οι ντόπιοι ξεριζώθηκαν από τις πατρογονικές τους εστίες. Για χάρη της νέας, πρότυπης τότε, εργατούπολης, είδαν τα σπίτια τους να γκρεμίζονται. Μερικούς τους έβγαλε η Χωροφυλακή με τη βία.
Χωρίς άλλη επιλογή, «κατέλαβαν» έναν χώρο σε πλαγιά και βράχια, ούτε μισό χιλιόμετρο μακριά, και ξανάστησαν τη ζωή τους από το μηδέν. Παρακολουθούσαν με βουρκωμένα μάτια τους Γάλλους να αλλάζουν ακόμη και το όνομα του τόπου τους. Μια ακόμη πράξη βίας και ανισότητας.
Σήμερα, πάνω από μισό αιώνα μετά, αυτή η ιστορική αδικία και παραγκώνιση παραμένει ανοιχτή πληγή, αποτυπωμένη στην καθημερινή επικινδυνότητα που βιώνουν οι ίδιοι και τα παιδιά τους. Τα προβλήματα είναι δεκάδες. Κάτι γίνεται βέβαια που και που, μόνο μετά από πιέσεις. Οι «εκβιομηχανιστές» βοηθούν ελάχιστα - έχουν στραμμένο το βλέμμα στις αυξανόμενες δραστηριότητές τους, τα εργοστάσια τους. Όσο για όσα απάνθρωπα, αδικίες, παραβλέψεις, άφησαν πίσω τους οι Γάλλοι, η απάντηση παραμένει της κατηγορίας... «δεν γνωρίζω – δεν απαντώ»...
Σήμερα θα σταθούμε μόνο στο ζήτημα της οδικής και πεζοπορικής σύνδεσης του οικισμού των ντόπιων με τους υπόλοιπους οικισμούς της Παραλίας Διστόμου, με τον χώρο όπου συγκεντρώνεται όλη η εμπορική, εκπαιδευτική, ψυχαγωγική και πολιτιστική δραστηριότητα του επινείου του Διστόμου.
Δηλαδή : Πώς θα φτάσουν από τα σπίτια τους στα κατσάβραχα, βαδίζοντας ή με ΙΧ, στην «αγορά»;
Με το αυτοκίνητο βγαίνουν απευθείας στον κεντρικό δρόμο, όπου κυκλοφορούν αδιάκοπα φορτηγά, νταλίκες και εργολαβικά οχήματα που πηγαινοέρχονται στα παρακείμενα εργοστάσια της Metlen. Χωρίς κόμβο, χωρίς φανάρι «Σταμάτη/Γρήγορη». Ρισκάρουν καθημερινά, μπαίνοντας κατευθείαν σε δρόμο γεμάτο βαριά οχήματα – με θανατηφόρα τροχαία να έχουν ήδη καταγραφεί στον δρόμο αυτόν με την βαριά κίνηση.
Για να πάνε με τα πόδια – ούτε 500 μέτρα – η διαδρομή μετατρέπεται σε σκέτο γκράν-γκινιόλ. Ούτε διάβαση, ούτε φανάρι, ούτε εναέρια γέφυρα. Κινούνται ελισσόμενοι ανάμεσα σε φορτηγά. Στη συνέχεια κατεβαίνουν σε κατηφορικό «μονοπάτι» 50-100 μέτρων ανάμεσα στους βράχους – όπως ακριβώς έκαναν πριν από 60, 70 ή 80 χρόνια οι εργάτες που φόρτωναν τα ρωσικά και ρουμανικά καράβια με βωξίτη... Σαν να μην πέρασε μια μέρα... ( Δείτε τις φωτογραφίες).
Μια κατάβαση γεμάτη κινδύνους, ανάμεσα στα κατσάβραχα και γκρεμό που καταλήγει στη θάλασσα.
Αν και η απόσταση που χωρίζει τον οικισμό των ξεριζωμένων ντόπιων στην Περιστερά από την πάλαι ποτέ κοινότητά τους – τον σημερινό σύγχρονο ιδιωτικό εργατικό οικισμό του Αλουμινίου εντός της Παραλίας Διστόμου – είναι ελάχιστη, η επικοινωνία παραμένει κομμένη. Κάνουν κυριολεκτικά «καταρρίχηση» (ή κάτι σαν rappel, για τους ειδικούς).Το ίδιο και για να επιστρέψουν.. Ένα σημείο όπου το να γλιστρήσει και να τραυματιστεί σοβαρά κάποιος είναι ζήτημα τύχης . Ένα διαχρονικό «οδοιπορικό τρόμου», καθώς ποτέ δεν κατασκευάστηκε ασφαλής πεζόδρομος ή τσιμεντένια σκάλα με κουπαστή.
Όλα αυτά τα χρόνια οι κάτοικοι της Περιστεράς – αλλά και πολλοί εργαζόμενοι και μέλη των οικογενειών τους που πεζοπορούν για άθληση μέχρι τον Άγιο Νικόλαο Διστόμου – βιώνουν την απόλυτη αδιαφορία. Κανείς δεν έχει αναλάβει την πρωτοβουλία να αποκαταστήσει την ασφαλή πρόσβασή τους.
Ποιοι όμως έχουν την ευθύνη; Από ποιους έπρεπε να έχει γίνει κάτι τόσα χρόνια;
Πρώτον, από την Εταιρεία Αλουμίνιον (αρχικά των Γάλλων, σήμερα της Metlen). Το εργοστάσιο είναι αυτό που τους ξεσπίτωσε και άλλαξε τη γεωγραφία της περιοχής με αναγκαστικές απαλλοτριώσεις. Αντλεί και συνεχίζει να αντλεί πλούτο από τα σωθικά του τόπου. Ξέχασε, όμως, την κοινωνική του ΕΥΘΥΝΗ απέναντι στους ανθρώπους της διπλανής πόρτας – τους αρχικούς ιδιοκτήτες του χώρου όπου σήμερα έχουν τα σπίτια τους κορυφαία στελέχη της ΑτΕ και της Protergia. Οι απλοί εργαζόμενοι δουλεύουν για το ψωμί τους και δεν φέρουν ευθύνες - η εργασία είναι δικαίωμα.
Πού βρίσκεται η κατά τα άλλα πανταχού παρούσα στην Ελλάδα, Εταιρική Κοινωνική Ευθύνη του Ομίλου;
Δεύτερον, από την Περιφέρεια Στερεάς Ελλάδας και την Περιφερειακή Ενότητα Βοιωτίας. Ο θεσμός οφείλει να αντιμετωπίσει το έργο Οδικής Ασφάλειας και Σύνδεσης των επιμέρους μικρότερων οικισμών της Παραλίας, ως επιτακτική ανάγκη. Πρόκειται για μείζον έργο ασφάλειας και επικοινωνίας κοινοτήτων. Κωδικοί και κονδύλια στον προϋπολογισμό υπάρχουν;
Τρίτον, από τον Δήμο Διστόμου-Αράχοβας-Αντίκυρας, στον οποίο ανήκουν διοικητικά οι οικισμοί της Παραλίας Διστόμου. Εκ των πραγμάτων είναι ο φορέας με τη μικρότερη άμεση ευθύνη για τέτοιο έργο. Θα μπορούσε, ωστόσο, να ασκήσει ισχυρότερη και συνεχή πίεση στους προαναφερθέντες, ώστε να δοθεί λύση σε ένα πάγιο, καθημερινό πρόβλημα επιβίωσης και επικοινωνίας των δημοτών του. Η Τεχνική Υπηρεσία του Δήμου ας εκπονήσει μια προμελέτη και οι υπεύθυνοι ας πιέσουν με αυτή στα χέρια πιο αποφασιστικά τους αρμόδιους.
Είναι ώρα για πράξεις. Οι κάτοικοι – μερικοί από τους οποίους μας επισήμαναν το θέμα – δεν ζητούν πολυτέλειες. Ζητούν το αυτονόητο δικαίωμα να περπατούν με ασφάλεια στον τόπο τους. Είναι χρέος τιμής, ηθικής αλλά και ουσίας να κατασκευαστεί άμεσα ένας ασφαλής δρόμος ή πεζόδρομος που θα ενώνει παραλιακά την Περιστερά με τους άλλους δύο-τρεις οικισμούς της Παραλίας Διστόμου.
Οι άνθρωποι που το '60 κάποιοι - στην Αθήνα και στο Παρίσι - τους θυσίασαν μαζί με τα σπίτια τους για να χτιστεί το «βιομηχανικό κέντρο» της περιοχής, (όπως και το Δίστομο με συνεχείς επιζήμιες διακρίσεις) δεν μπορεί να αντιμετωπίζονται ακόμη ως πολίτες 2ης και 3ης κατηγορίας, εγκλωβισμένοι στα βράχια και στην αδιαφορία.
Δεν έχει σημασία ότι τότε ήταν ιδιοκτήτες Γάλλοι. Όσα κακά έκαναν αυτοί( και ήταν πολλά, σε πολλούς τομείς) οφείλει η σημερινή ιδιοκτησία της εταιρία να τα αναγνωρίσει και να τα διορθώσει - ηθικά και στην πράξη!