Ο Θέμης Βάγγης με τη φανέλα του ΠΑΟ και δίπλα σε μονομαχία με τον Γ. Κούδα
...αναδημοσίευση από το www.ertnews.gr...
Έμεινε στη μνήμη των φιλάθλων σαν ένας εξαιρετικός χειριστής της μπάλας, που πρόσφερε θέαμα και συγκινήσεις, μαχητικός και δημιουργικός. Αποφάσισε να εγκαταλείψει το ποδόσφαιρο και να εγκατασταθεί στη Σύρο, διαπιστώνοντας ότι η ζωή στο νησί ταιριάζει με τη φιλοσοφία του. Αναδρομικά τον χαρακτήρισαν και «ρεμπέτη του ποδοσφαίρου» και όσοι το σκέφτηκαν είχαν δίκιο.
Ο Θέμης Βάγγης μοιράστηκε μαζί μας τις σκέψεις του για το άθλημα που υπηρέτησε και αγάπησε.
-Πώς ξεκινήσατε το ποδόσφαιρο;
-«Γεννήθηκα το 1956 και ξεκίνησα το ποδόσφαιρο από τις αλάνες, στο Αιγάλεω. Η αλάνα ήταν όμορφη γιατί δεν είχε πολλά ΜΗ. Εκεί μαζεύονταν και οι κυνηγοί ταλέντων της εποχής για να εντοπίσουν πιτσιρικάδες.
Κάναμε παιδικές ομάδες και βάζαμε πέτρες για δοκάρια, συνεπώς αν τύχαινε να παίξουμε σε γήπεδο με δοκάρια και δίχτυα το βλέπαμε σαν το Μαρακανά. Οι ομάδες στις αλάνες ήταν ανεξάρτητες δηλαδή δεν συμμετείχαν σε επίσημες διοργανώσεις.
Επίσης οι αλάνες έβγαζαν καλούς χειριστές της μπάλας, για παράδειγμα όταν παίζαμε μονό ένας εναντίον ενός, ο τερματοφύλακας πετούσε την μπάλα και όποιος την έπιανε πιο γρήγορα έπρεπε να επιτεθεί, ενώ ο άλλος να τον κόψει και το αντίστροφο βέβαια, έτσι εκπαιδευόσουν και σαν μπακ και σαν χαφ και σαν επιθετικός».
-Πώς έγινε το βήμα από την αλάνα σε οργανωμένο σύλλογο;
-«Παίζαμε σε μία αλάνα στην Ιερά οδό και παραδίπλα που είχε γήπεδο έφερε για προπόνηση το Ρουφ (που τότε δεν είχε δικό του γήπεδο) ο προπονητής του ο Νίκος Αλέφαντος και έκανε και δοκιμές παικτών.
Εμείς που είχαμε μία παιδική ομάδα οργανωμένη με εμφανίσεις, του ζητήσαμε να παίξουμε και τελικά ξεχώρισαν έξι από εμάς.
Μας πήγαν στο Μοναστηράκι και μας έβγαλαν φωτογραφίες για να βγάλουμε δελτίο, εγώ ήμουν 15 χρονών.
Από το Ρουφ πήγα το 1976 στον Παναθηναϊκό με είχε δει και με είχε δοκιμάσει ο Πούσκας. Τότε υπήρχαν περιορισμοί στις μεταγραφές, μπορούσε μία ομάδα Α’ Εθνικής να έχει δύο ξένους, δύο μεταγραφές από Α’ Εθνική, έναν ερασιτέχνη, δύο από β’ Εθνική και έναν από την Α’ κατηγορία Αθήνας.
Επίσης τα χρόνια της δικτατορίας, οι περιορισμοί ήταν πιο μεγάλοι, έτσι όταν αυτή έπεσε και άλλαξε το πλαίσιο των μεταγραφών, παικταράδες από τη Β’ Εθνική πήγαν στην Α’ Εθνική “γερασμένοι”, ενώ άξιζαν να πάνε νωρίτερα».
.jpg)
-Πώς εξελίχθηκε η αγωνιστική σας πορεία;
-«Στον Παναθηναϊκό είχα παίξει στην πρεμιέρα εντός έδρας με την Καβάλα και την επόμενη αγωνιστική πηγαίναμε στην Παναχαϊκή. Στο δίτερμα της Παρασκευής τραυματίστηκα και ο Πούσκας μου είπε να βάλω πάγο. Εγώ σύχναζα σε κάτι μπιλιάρδα και ένας που ήθελε να με βοηθήσει, χωρίς να ξέρει, μου έδωσε καυστική αλοιφή και έπαθα ζημιά.
Ξαναμπήκα στην ομάδα όταν αντιμετωπίζαμε τον Πανιώνιο του Αναστόπουλου και τους κερδίσαμε με 2-1, αλλά εγώ πόναγα, ήταν και η εποχή που ο Λάκης Πετρόπουλος με είχε καλέσει για την εθνική ομάδα.
Τελικά πήγα στο Αιγάλεω, από εκεί με ζήτησαν αρκετοί σύλλογοι και τελικά την καλύτερη προσφορά έκανε ο Άρης Θεσσαλονίκης και πήγα εκεί.
Θα είχα κάνει μεγαλύτερη πορεία, αλλά μου άρεσαν τα μπουζούκια, ήξερα και προσωπικά τα μεγάλα ονόματα της εποχής».
-Εδώ και χρόνια έχετε εγκατασταθεί μόνιμα στη Σύρο, πώς έγινε αυτή η επιλογή;
-«Σε έναν αγώνα επιλέκτων του Άρη στη Σύρο, μου άρεσε τόσο το νησί που αν και με είχε ζητήσει ο Εθνικός Πειραιά, αποφάσισα να μείνω μόνιμα στο νησί, που είχε και καλό κόσμο. Η Αθήνα είχε αρχίσει να μετατρέπεται σε χαβούζα».
-Κάντε μία σύγκριση στο ποδόσφαιρο της εποχής σας και το σημερινό, ποιες διαφορές βλέπετε;
-«Το ποδόσφαιρο σήμερα σε σχέση με αυτό της εποχής μου διαφέρει όσο η μέρα με τη νύχτα. Δεν παρακολουθώ πλέον. Μπορεί σήμερα να βγει Μπιθικώτσης, Στράτος, Γαβαλάς, Μητροπάνος; Όχι. Έτσι είναι και στο ποδόσφαιρο, κουτουλάνε μεταξύ τους με το πρέσινγκ, δεν έχουν καλούς χειριστές της μπάλας, είναι πλέον εξαφανισμένο είδος το 10άρι».
Συνέντευξη: Νάσος Μπράτσος